Γιορτάζουμε και πάλι την κοίμηση της αγίας Άννας, της μητέρας της Θεοτόκου. Υπήρξε γυναίκα που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της προσευχόμενη να λύσει ο Θεός την σωματική στείρωση που είχε. Δεν ασχολήθηκε με τίποτα άλλο ούτε και ενδιαφέρθηκε. Όλα της τα όνειρα, όλες οι επιδιώξεις, όλες οι προσπάθειες σ' αυτό συνέτειναν και σ' αυτό απέβλεπαν. Έτσι για να ικανοποιήσει τον προσωπικό πόθο της τεκνογονίας, προσευχόμενη συνεχώς, αγίασε και αξιώθηκε να γίνει η μητέρα της Θεοτόκου, η γιαγιά του Χριστού.

Από δω συνάγουμε ότι και οι απλές γήινες επιθυμίες, όταν επιδιώκουμε να τις ικανοποιήσουμε κατά Θεό και με την βοήθεια του Θεού, αποβαίνουν τα μέσα για τον αγιασμό μας και την επίτευξη της θεώσεως. Ο ίδιος ο Κύριος μας έδωσε το δικαίωμα για κάθε θέμα να μη αγωνιούμε αλλά να αναφερόμαστε με προσευχή προς εκείνον (Φιλιπ. 4,6). Μάλιστα ο Παύλος αναφέρει ότι ο Κύριος μπορεί να μας δώσει «υπερεκπερισσού ων αιτούμεθα ή νοούμεν» (Εφεσ. 3,20).

Βεβαίως το «γενηθήτω το θέλημά σου» πρέπει να είναι η κύρια επιθυμία μας και το μεγάλο ιδανικό μας. Και να αναμένουμε στο κάθε αίτημά μας την τελική απόφαση του Θεού, που είναι το πιο συμφέρον και ωφέλιμο για μας. Ο άγιος Εφραίμ ο Αγιορείτης, όταν κάποτε ένας πατέρας ζήτησε να προσευχηθεί για να περάσει ο γιός του στο πανεπιστήμιο, του είπε ότι θα προσευχηθεί να γίνει το θέλημα του Θεού. Διότι ο ίδιος είχε δώσει εξετάσεις για να τον προσλάβουν στην αεροπορία, στην αστυνομία και στο ταχυδρομείο, αλλά σε καμμιά απ' αυτές δεν πέρασε. Το θέλημα του Θεού ήταν να γίνει ιερομόναχος στο Άγιον Όρος, εκεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του και κει να αγιάσει. Γι' αυτό όσες πόρτες χτύπησε για να αποκατασταθεί επαγγελματικά τις βρήκε κλειστές.

Πάντως εκτός από την σωματική στείρωση, που είναι πρόβλημα για τα έγγαμα ζεύγη, υπάρχει και κάτι πολύ χειρότερο. Η ψυχική στείρωση. Η κατάσταση που η ψυχή πέφτει στην ακηδία και από κει στην πώρωση και ασχολείται μόνο με τα έργα της σαρκός· πορνεία, μοιχεία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, έχθρες, ζήλιες, θυμοί, φόνοι, μέθες και άλλα παρόμοια και όχι με τα έργα του πνεύματος που είναι «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (πρβλ. Γαλ. 5,16-26).

Με πόνο ψυχής, ακόμη κι αυτός ο άνθρωπος του Θεού, ο μέγας Δαυίδ αναφωνεί· “Ενύσταξεν η ψυχή μου από ακηδίας”,(ψαλ.118,28). Νύσταξε η ψυχή μου, αδράνησε και ατόνησε και κατέστη ανίκανος να έχει πνευματικούς τοκετούς. Να παράγει πνευματικούς καρπούς.

“Ακηδία”, όπως το δηλώνει και η ετυμολογία της λέξεως, α- στερητικό και κήδομαι, που σημαίνει φροντίζω, είναι η έλλειψη φροντίδας γιά την ψυχή, η παραμέληση της πνευματικής ζωής, η νωθρότητα, η αδιαφορία, η αδράνεια για κάθε τι πνευματικό και θεϊκό.

Μπορεί στις καθημερινές εργασίες μας να παρουσιαζόμαστε δραστήριοι, άοκνοι και σιδερένιοι, αλλά στην εσωτερική ζωή της ψυχής παρουσιαζόμαστε νυσταγμένοι. Αργούμε το πρωί να ξυπνήσουμε. Φεύγουμε βιαστικά γιά την εργασία, χωρίς να κάνουμε την προσευχή μας. Παραλείπουμε τη μελέτη του θείου λόγου, γιατί δεν προλαβαίνουμε. Και το απόγευμά μας το διαθέτουμε για ποικίλες άλλες απασχολήσεις, εκτός από τα πνευματικά. Τη δε βραδυνή προσευχή μας την παραλείπουμε ή την κάνουμε κουτσουρεμένη.

Οι αιτίες που προκαλούν ακηδία στην ψυχή είναι πολλές και ποικίλες, η πολυλογία, η απασχόλησή μας επί ώρες με το κινητό τηλέφωνο ή τον υπολογιστή, το χάσιμο του χρόνου μας μπροστά στην οθόνη της τηλεοράσεως, η συνεχής ενασχόλησή μας με τα μάταια πράγματα του κόσμου τούτου.

Την ψυχική στείρωση επιφέρει και η σύγχρονη ειδωλολατρία η οποία είναι διαφορετική και καμουφλαρισμένη με πρόσχημα την πρόοδο, την εξέλιξη, την επιστήμη. Σήμερα οι ειδωλολάτρες δεν ἐχουν πλέον αγάλματα. Έχουν οθόνες. Οθόνες τηλεοράσεως, υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων.

Γι' αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος δεν προσκυνά πλέον ξύλινα είδωλα. Προσκυνά γενικά την εικόνα που του παρέχουν αφειδώς οι σύγχρονες εφευρέσεις.

Προσκυνά επίσης την εικόνα του εαυτού του. Αποφεύγει το «λάθε βιώσας». Το κάθε τι το δημοσιεύει. Το κάθε προσωπικό του στοιχείο το διαφημίζει. Την κάθε στιγμή της ζωής του την προβάλλει. Η δημοσιότητα με κάθε τρόπο, τα υψηλά ποσοστά δημοτικότητας είναι το παν γι' αυτόν.

Επίσης λατρεύει την άνεση, τον μαλθακό και συβαριτικό τρόπο ζωής. Την κατανάλωση χωρίς φραγμούς και όρια. Την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία τον ελευθερώνει από την προσωπική κρίση και την προσωπική έρευνα.

Όλα αυτά που αναφέραμε επιφέρουν την ψυχική στείρωση. Κάνουν άγονη γραμμή την ψυχή μας. Όσες προσπάθειες κι αν γίνονται από την Εκκλησία και τους εργάτες της δεν έχουν αποτέλεσμα, αν εμείς οι ίδιοι δεν οργώσουμε το χωράφι της ψυχής μας με πνευματικές προσπάθειες, δεν το ποτίσουμε με τα δάκρυά μας, δεν το λιπάνουμε με την προσευχή και τη μελέτη Γραφής και Πατέρων.

Στην παραβολή του Σπορέως (Λουκ. 8,4-15) λέγεται ότι βγήκε ο Χριστός να σπείρει· δεν λέγεται ότι βγήκε να οργώσει. Παρατηρεί ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας (1322-1391) ότι το όργωμα της γης δεν είναι έργο του σπορέως, αλλά είναι έργο του κάθε πιστού. Γιατί το έδαφος της ψυχής είναι η ψυχή μου, η καρδιά μου ο εαυτός μου. Οφείλω εγώ να οργώσω το χωράφι της ψυχής μου, να βγάλω τις πέτρες και να καταστρέψω τα αγκάθια και τα ζιζάνια. Από μένα εξαρτάται αν η ψυχή μου γίνει δρόμος και πατημένη γη που περνάνε όλα τα οχήματα του διαβόλου, πέτρα, ή έχει γεμίσει αγκάθια.

Αν δεν το κάνω ο καλός Θεός εν τη αγαθότητί του παραχωρεί θλίψεις, στερήσεις, πένθη, λιμούς, ασθένειες, το λεγόμενο φυσικό και ηθικό κακό (πλημμύρες, εκρήξεις ηφαιστείων, χαλάζι, θεομηνίες αλλά και πολέμους και εγκλήματα και τρομοκρατία και δολοφονίες και άλλα πολλά και παρόμοια) να μας οργώσουν την ψυχή, για να μπορέσει να φυτρώσει ο σπόρος του.

ΑΡΧΙΜ. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ