Ο απόστολος Παύλος διδάσκει «ανορθόδοξο» πόλεμο

Ο απόστολος Παύλος διδάσκει «ανορθόδοξο» πόλεμο

«…διά θυρίδος ἐν σαργάνῃ ἐχαλάσθην

διά τοῦ τείχους καί ἐξέφυγον τάς

χεῖρας αὐτοῦ» (Β΄Κορ. 11,33)

 

Ο Γερμανός στρατηγός Έριχ Λούντερντορφ (1865-1937) στα «πολεμικά απομνημονεύματά» του γράφει: «Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών, η άρνηση στις προσαρτήσεις, ο αφοπλισμός, η ελευθερία των θαλασσών, είναι μόνο ψεύδη και τοιαύτα θα παραμείνουν. Η ζωή εκάστου ανθρώπου αλλά και όλης της κοινωνίας είναι ένας πόλεμος σε σμικρογραφία. Στο εσωτερικό των κρατών τα κόμματα μάχονται το ένα ενάντια στο άλλο, για να καταλάβουν την εξουσία· έτσι και οι λαοί στον κόσμο. Από καταβολής κόσμου αυτή η τακτική επικράτησε, διότι είναι νόμος της φύσης. Φύση σημαίνει πόλεμος».

Κάπως ανάλογα ερμηνεύει την επίσκεψη του Ιταλού πρέσβη, εκείνο το περίεργο πρωινό, ο Ιωάννης Μεταξάς· «Δηλαδή… έχουμε πόλεμο». Όλες οι ατιμίες και τα εγκλήματα, γίνονται παράξενες ώρες.

Αλλά και ένας παράδοξος μπουρλοτιέρης, που ακούει στο όνομα «Χριστός»,  αναγγέλει ωμά· «πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπί τήν γῆν, καί τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη!» (Λουκ. 12,49). Αυτή τη ρήση του Χριστού παρεξήγησαν εσκεμμένως όλοι οι ψυχανώμαλοι και άκρως εγκληματικοί «πυρομανείς» και απετέφρωσαν ολόκληρη την Ελλάδα. Εν τέλει ο Ρωμαίος ιστορικός Λίβιος προειδοποιεί για έναν άλλο ύπουλο πόλεμο, ανορθόδοξο, λέγοντας: «Ουδεμία πόλις δύναται να παραμείνη επί μακρόν εν ηρεμία. Αν δεν έχη εξωτερικόν εχθρόν, θα ευρεθή ούτος εις τους κόλπους της». Σε κάποιο δούρειο ίππο. Ένας πόλεμος λοιπόν συμφερόντων, αλλά και πόλεμος ιδεών, βρίσκεται σε μία εξέλιξη αιώνες τώρα.

 

Μήπως όμως ο πόλεμος έχει άμεση σχέση με την διαφύλαξη της ειρήνης; Ο Ρωμαίος στρατιωτικός και συγγραφέας Βεγέτιος (4ος αι.) έγραφε· «όστις επιθυμεί ειρήνη, ας προπαρασκευάζει πόλεμον».

Ο διάσημος ρήτορας της αρχαιότητος Δημοσθένης, ιδία στους «φιλιππικούς» του, υπεστήριζε και ανέπτυσσε στους Αθηναίους την γνώμη, ότι μόνο εφ’ όσον θα είναι ετοιμοπόλεμοι, θα αποφύγουν την υποταγή τους στον βασιλέα της Μακεδονίας Φίλιππο. Ο δε Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» του γράφει, ότι ο στρατός είναι απαραίτητος, αν δεν θέλουν οι πολίτες να μεταβληθούν σε δούλους του πρώτου τυχαίου επιδρομέα. Τέλος ο Γάλλος στρατάρχης Λουδοβίκος Λυωτέρ, διετράνωσε εκείνο το πολυθρύλητο· «θέλω στρατό, για να μην αναγκασθώ να τον χρησιμοποιήσω».

 

Ύστερα από μία συνοπτική, αλλά απόλυτα σφαιρική κάλυψη της έννοιας «πόλεμος», ας έλθουμε να μελετήσουμε μία ιδιάζουσα τεχνική πολέμου… Πρώτα όμως ας μεταφερθούμε νοερά στα πεδία των μαχών και στην πολεμική δράση ενός βετεράνου πολεμιστού, που «όργωσε» κυριολεκτικά όλα τα τότε γνωστά μέτωπα της οικουμένης, διεκδικώντας έμπρακτα όλες τις εύφημες μνήμες και τα τιμητικά μετάλλια από το θεϊκό αρχηγείο της άνω Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για έναν άρτια εξοπλισμένο μαχητή, ειδικά στο πεδίο του πνεύματος, αλλά προπάντων έμπειρο και σκληροτράχηλο, λόγω πρότερης πολεμικής δράσης σε άλλο στρατόπεδο. Έμπειρος, γιατί ποτέ δεν στάθηκε ψυχρός παρατηρητής από την θέση των επιτελικών σχεδιασμών και της ανώδυνης έκδοσης διαταγών. Αντιθέτως σαν μέγας στρατηλάτης, διέταζε, αλλά προέτασσε κατά κύριο λόγο το κορμί του και το πνεύμα του, έμπροσθεν των συναγωνιστών του και υπό τις διαταγές τις δικές του. Αυτή παραμένει σταθερά η αμιγής ταυτότητα ενός καθαρόαιμου ηγέτου. Γιατί «ὁ ποιμήν ὁ καλός τίθησι τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων του». Και φυσικά αναφερόμαστε στην σπάνια μορφή του ΠΑΥΛΟΥ!

Ο πρώην φοβερός διώκτης του Χριστού καταντά τώρα διωκόμενος υπ’ αυτού και εν τέλει καθίσταται πολύτιμος αιχμάλωτός του. Κάποια στιγμή και οι μεγαλύτεροι πολεμιστές κινδυνεύουν να συλληφθούν.

Ο ζηλωτής Ιουδαίος, ο φόβος και ο τρόμος των Χριστιανών, τώρα μάχεται ο ίδιος στο πλευρό τους, ο ίδιος για του Χριστού την πίστη την αγία, με την εξαπόλυση τεσσάρων μεγάλων εκστρατειών των πνευματικών περιοδειών του. Όμως ας τον παρακολουθήσουμε με προσοχή την ώρα που αριθμεί τα κατορθώματά του σε μία ανεπανάληπτη αγωνιστική «απολογία». Σε μία ταπεινή αναφορά έμπροσθεν Θεού και ανθρώπων.

«Είμαι και εγώ Εβραίος, απόγονος του Αβραάμ και υπηρέτης του Χριστού. Και με το παραπάνω… Μόχθησα πιο πολύ απ’ όλους τους Ιουδαίους, οι οποίοι με χτύπησαν με αφάνταστη αγριότητα, φυλακίστηκα πάμπολλες φορές, όπως κινδύνεψα και να θανατωθώ. Πέντε φορές μαστιγώθηκα από Ιουδαίους με τα τριάντα εννιά μαστιγώματα. Τρεις φορές με τιμώρησαν με ραβδισμούς, μία φορά με λιθοβόλησαν, τρεις φορές ναυάγησα, ένα μερόνυχτο έμεινα ναυαγός στο πέλαγος. Έκανα πολλές κοπιαστικές οδοιπορίες, διάβηκα επικίνδυνα ποτάμια, κινδύνεψα από ληστές, κινδύνεψα από τους ομογενείς μου Ιουδαίους, κινδύνεψα από τους εθνικούς. Πέρασα κινδύνους σε πόλεις, κινδύνους σε ερημιές, κινδύνους στη θάλασσα, κινδύνεψα από ανθρώπους που υποκρίνονταν τους αδελφούς. Κόπιασα και μόχθησα πολύ, ξαγρύπνησα πολλές φορές, πείνασα, δίψασα, πολλές φορές μου έλειψε εντελώς το φαγητό, ξεπάγιασα και δεν είχα ρούχα να φορέσω. Εκτός από τα άλλα είχα και την καθημερινή πίεση των εχθρών μου και την φροντίδα για όλες τις εκκλησίες…».

Εδώ όμως σε αυτό το σημείο διακόπτουμε την αφήγηση της πολεμικής δράσης του Παύλου, παρεμβάλλοντας ένα στρατηγικό του κτύπημα μέσα στο αρχηγείο των Ιουδαίων στη Δαμασκό, το οποίο ανέτρεψε την καθεστηκυία τάξη. Έτσι πάντοτε συμβαίνει στην ιστορία της ανθρωπότητος. Εκεί που θεωρούν κάποιοι, ότι ελέγχουν την κατάσταση, ρυθμίζοντας το παιχνίδι που έστησαν οι ίδιοι, ξάφνου καθίστανται ευτελές παίγνιο της ίδιας της απάτης τους, ένεκα θείας δίκης. Οι πρώην ρυθμίζοντες, τελούν ρυθμιζόμενοι από την θεϊκή οργή. Έτσι αρχίζουν και αλληλοφάσκουν· σύντομα αλληλοσπαράσσονται και στο τέλος «ημερεύουν» ταπεινωτικά, όπως το φίδι όταν αφιονισθεί. Όποιος επιζήσει.

Επανερχόμενοι στην ροή του θέματός μας, μέσα στην Δαμασκό, στα ενδότερα της συναγωγής, «χτυπάει» απροσδόκητα ένας απρόσμενος εχθρός. Ο Παύλος με την υποτιθέμενη ιδιότητα του Σαύλου, κηρύσσει ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, καθαιρώντας έτσι τα ηγετικά σκήπτρα του αντιπάλου. Ανύποπτη, αλλά και ανενόχλητη η προέλασή του μέσα στο εχθρικό έδαφος, καθώς γκρεμίζει το μέχρι τούδε σαθρό οικοδόμημα της αντίπερα όχθης. Σείονται ανησυχητικά τα θεμέλια της συναγωγής, μετά την τρομοκρατική ενέργεια του διεισδύσαντος σαμποτέρ Παύλου. Λυσσούν οι Ιουδαίοι και αποφασίζουν να τον θανατώσουν πάραυτα –όπως έκαναν με τον ίδιο τον Χριστό– μη μπορώντας να ξεδιαλύνουν στο θολωμένο τους μυαλό την αλλαγή στρατοπέδου. Όμως ο Παύλος, όπως διείσδυσε έξυπνα, άλλο τόσο πονηρά διέφυγε μέσα σε σαργάνη (=καλάθι), κατεβαίνοντας έξω από τα τείχη της Δαμασκού. Η διείσδυση σε εχθρικό έδαφος, η μετέπειτα αποτελεσματική κρούση και η τελική επιτυχής διαφυγή, στοιχειοθετούν μία άκρως επικίνδυνη αποστολή που διδάσκεται στο κέντρο εκπαίδευσης ειδικών δυνάμεων της πατρίδος μας. Ειδικά στο κέντρο ανορθοδόξου πολέμου, διδάσκεται μέσα από επίπονη εκπαίδευση όλο το πλαίσιο μιας αποτελεσματικής και άκρως επιτυχούς διείσδυσης σε εχθρικό έδαφος. «Χτυπάμε αποτελεσματικά και φεύγουμε». Κι όμως ο Παύλος, πόσους αιώνες πριν, εφήρμοσε επιτυχώς το νυν δόγμα του ανορθοδόξου πολέμου; «Χτύπησε» ο ίδιος μέσα στο εχθρικό έδαφος και έφυγε. Με αυτή την καταδρομική του ενέργεια ο Παύλος, επιθυμεί να περάσει ένα μήνυμα στους μετέπειτα νεοσύλλεκτους του ανορθοδόξου πολέμου.

Όλο το μήνυμά του, πλήρως εμπεριστατωμένο, συμπτύσσεται στο δόγμα που ακολουθεί.

Η ζωή μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Ως εκ τούτου αφηνόμαστε στη θεία πρόνοια. Αυτό όμως δεν εκφράζει κατ’ ουδένα λόγο την μοιρολατρία και άνευ όρων παράδοση του εαυτού μας στις δυνάμεις του κακού. Αντίθετα σηματοδοτεί συναγερμό· κινητοποίηση της ψυχής, ώστε να κλιμακώνεται μέσα μας ο πνευματικός αγώνας. Με την προσευχή, την αυτομομφή, την μετάνοια του Τελώνη, την εύρεση προπάντων της ρίζας και του κρησφυγέτου των εχθρικών παθών μας, που άπτονται της αλαζονείας μας και του συμβιβασμού μας με την άνομη κοσμική εξουσία και την ύπουλη ψευδοπροφητική παρουσία της νόθας Εκκλησίας.

Στόχος μας μη παγιδευτούμε από τα δόκανα των ανθρώπων του Σατανά, κάνοντας ό,τι περνά από τα χέρια μας. «Σύν Ἀθηνᾶ καί χεῖρα κίνει». Στον Θεό αφηνόμαστε μόνο γι’ αυτά που αδυνατούμε. Προπάντων έρχεται ο Παύλος να μας τονίσει ότι η δημιουργικότητα, η εξυπνάδα και η ευρηματικότητα είναι στοιχεία του καταδρομέα του πνεύματος και δεν απορρίπτονται τα ανωτέρω στοιχεία από το γενικό αρχηγείο της πίστεώς μας. Δεν επιδιώκουμε μαρτύριο, αλλά δεν το φοβούμαστε κιόλας. Δεν βαδίζουμε στον θάνατο άνευ λόγου, αλλά δεν φοβούμαστε και τον θάνατο. Το τομάρι μας το πουλάμε πολύ ακριβά, πολεμώντας έξυπνα. Αξιοποιούμε τα χαρίσματα του Θεού πάνω μας για να ζήσουμε, αλλά αν χρειασθεί πεθαίνουμε. Η σαργάνη του Παύλου δεν αποτελεί στοιχείο φόβου του δραπέτου. Είναι σύνθημα από το αρχηγείο του Θεού, ότι πρέπει να κρατηθούμε αξιόμαχοι, γιατί μας χρειάζεται η επουράνια πατρίδα για τον επί της πόλεμο. «Όπως μας πολεμάνε οι οχτροί μας, έτσι θα τους πολεμάμε και εμείς». Ο Θεός εν τέλει θα επιλέξει, πότε θα έρθει η ώρα, που η αποστολή του καθενός μας θα λάβει τέλος.

 

Τώρα, όλα αυτά τα απόρρητα μυστικά των ειδικών δυνάμεων της Ελληνορθοδοξίας, ας τα αφήσουμε ήπια να διαρρεύσουν στο εχθρικό στρατόπεδο της αντίπερα όχθης του Ρουβίκωνα. Κάποια στιγμή η διάβασή του θα επιτελεσθεί, γιατί ο συνδετικός κρίκος, που ενώνει τον εχθρό, είναι άψυχος και έτοιμος να διαρραγεί. Γιατί το χρήμα της προδοσίας, η ευτελής δόξα και οι μισθοφόροι στρατιώτες που φυλάγουν το τέρας της παγκοσμιοποίησης εύκολα μπορούν να εκτραπούν σε δεινή οπισθοχώρηση. Έτσι λοιπόν αυτό το ασκέρι με τους πολλαπλούς αρνητές της άθεης εξουσίας και τους ντελάληδες των αργυρωνήτων αμβώνων, ας λάβει ένα ανατριχιαστικό μήνυμα, καθότι έχει αφηνιάσει από την δόξα της ανεμπόδιστης προέλασής του. Οι πάμπολλοι ωτακουστές του, ας το μεταφέρουν… Ο προπάτοράς τους, Ιουλιανός ο παραβάτης, μέγας διώκτης του Χριστιανισμού, φανατικός ειδωλολάτρης, εμπαθής ανθρωποθύτης και σκιερός σατανιστής, έπεσε στο πεδίο της μάχης κατά των Περσών και το θεώρησε αυτό ευλογία θεϊκή, αντί να πεθάνει στην κλίνη λόγω ασθενείας, συνομωσίας ή δολοφονίας. Παρ’ όλα αυτά προς τιμή του, έπεσε πολεμώντας. Εσείς οι σύγχρονοι απόγονοί του, καθότι είστε «αστράτευτοι», αμπαρούτιαστοι και φανατικοί ένοικοι του παλατιού και της χλιδής των ανακτόρων, θα περατώσετε το υπόλοιπο της ζωής σας επί κλίνης σε έναν αργόσυρτο θάνατο. Αυτό το επιτάσσει η θεία δίκη· «Ἰδού βάλλω αὐτήν εἰς κλίνην» (Αποκ. 2,22). Όμως και το μαντείο σας, ακόμη χειρότερα, ενημερώνει ότι το παλάτι σας γκρεμίστηκε και δεν έχετε που να γείρετε το κεφάλι σας. «Εἴπατε τῷ βασιλεῖ, χαμαί πέσε δαίδαλος αὐλά, οὐκέτι Φοῖβος ἔχει καλύβην…». Κύριοι μην ξεχνάτε, έχουμε πόλεμο! Πόλεμο που τον κηρύξατε άνανδρα εσείς οι ίδιοι, όπως και παλιότερα τορπιλίσατε το καταδρομικό «Έλλη».  Είστε ανέντιμοι και στο τέλος της ζωής σας μία αναφώνηση σας πρέπει, αν έχετε την ειλικρίνεια του προπάτορος σας· «Νενίκηκάς με Ναζωραῖε!»

 

Αρίσταρχος

 

Κορυφή