ΑΝΑΓΚΗ ΕΡΓΩΝ

Στις 26 Ιουνίου, με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας κατά των ναρκωτικών, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος εξέδωσε ένα μήνυμα «προβληματισμού και αυτοκριτικής», όπως ανέφερε. Με διάθεση αυτοελέγχου αναζητά, μέσα σ’ όλους τους θεσμούς, στην οικογένεια, στο σχολείο, στην Εκκλησία, στην κοινωνία σαν σύνολο, τα αίτια «για όλα εκείνα, που οδηγούν τους νέους μας σε απόγνωση». Ειδικά για την Εκκλησία αναφέρει ότι «δεν βρήκε ακόμα τη γλώσσα της καρδιάς να απευθυνθεί στους νέους με ουσιαστικό περιεχόμενο στις αναζητήσεις τους και όχι τυπολατρικά». Επισημαίνει δε ότι πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση το ότι «αν υπάρχει κάτι που οι νέοι άνθρωποι μας δείχνουν σήμερα, επιλέγοντας στη ζωή τους τις λογής-λογής εξαρτήσεις, είναι η επανάσταση απέναντι στην υποκρισία, η ανατροπή απέναντι στην ασυνέπεια των λόγων και των έργων μας, η αναζήτηση της αλήθειας και της ευθύτητας, η ασυμβίβαστη πορεία προς το ωφέλιμο και όχι το κερδοφόρο».

  Προφανώς, ο Αρχιεπίσκοπος έχει πλησίον του ένα καλό επιτελείο, που επεξεργάζεται τα κείμενα των ανακοινώσεών του. Λογικό. Ο ηγέτης δεν μπορεί να δαπανά το χρόνο του γράφοντας μηνύματα. Το ερώτημα όμως είναι, τι σκοπό εξυπηρετούν τα μηνύματα αυτά; Δουλειά του Αρχιεπισκόπου είναι να οραματίζεται δράσεις, να οργανώνει και να συντονίζει τις δραστηριότητες των διοικητικών σωμάτων της Εκκλησίας στα οποία προεδρεύει. Οι ευκαιριακές ανακοινώσεις μάλλον περιττεύουν, πρέπει να μιλούν τα έργα.

  Εν τούτοις, έχει φτάσει να θεωρείται, ίσως το πιο σημαντικό από τα καθήκοντα των αρχιεπισκοπικών επιτελείων, η προβολή του προκαθημένου, ως προσώπου, που κινείται και δίνει το «παρόν» μέσα στη ρέουσα επικαιρότητα. Εδώ όμως ελλοχεύει μια παγίδα. Αυτά, που επισημαίνονται στις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου, στέκουν μεν στα χείλη των συνεργατών του, για τον ίδιο όμως αποτελούν τα σταθμά, με τα οποία ζυγίζεται. Οι συντάκτες των κειμένων του μιλάνε εκ του ασφαλούς. Η επιτυχία τους, και η ευθύνη τους, εξαντλείται στο να γράφουν… «καλές εκθέσεις». Αντίθετα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος υπογράφει δηλώσεις, αυτοδεσμεύεται να βρει λύσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, τα οποία επισημαίνει. Και συγκεκριμένα ως προς την ανακοίνωση του κ. Ιερωνύμου για την ημέρα κατά των ναρκωτικών θα καταθέταμε τον εξής σχολιασμό.

  Τί έκανε ή τί θα κάνει, ώστε να εκλείψει η «υποκρισία», η οποία, κατά την δήλωσή του, υπάρχει μέσα στην Εκκλησία και ωθεί τη νεότητα σε επανάσταση, οδηγώντας την «στις λογής-λογής εξαρτήσεις»; Η υποκρισία, κατά τους λόγους του Κυρίου, είναι το κύριο γνώρισμα του Φαρισαϊσμού. Πότε επιτέλους θα πνεύσει ο άνεμος, που θα φέρει στη Εκκλησία μας γνήσιους ποιμένες και όχι Φαρισαίους; Τι εικόνα προσλαμβάνει ο νέος από το σώμα των Επισκόπων μας σήμερα; Τους βλέπει σα μια λέσχη, σφικτά δεμένη με το «φιλάδελφο», ένα γραφικό σύνολο μορφών άσχετων προς τα προβλήματά του, που περιφέρονται φανταχτερά στολισμένοι από πανηγύρι σε πανηγύρι και ανταλλάσουν φτηνές κολακείες και δώρα βαρύτιμα, που λιτανεύουν «τυπολατρικά» την επίφαση μιας μεγάλης διακονίας, το μόχθο της οποίας δεν αναδέχονται, διεκδικούν όμως τις τιμές και τα προνόμια.

  «Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί», κατά το λόγο του Κυρίου, πώς να εμπνευσθεί από σας η νεότητα;

  Τί έκανε ή τί πρόκειται να κάνει ο Αρχιεπίσκοπος ώστε, από δω και πέρα να επιλέγονται για τις τάξεις του κλήρου και μάλιστα των Επισκόπων πρόσωπα, χωρίς το στίγμα της «ασυνέπειας των λόγων και των έργων τους», η οποία, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, ωθεί τους νέους να επιδιώκουν την «ανατροπή» των πάντων; Και για παράδειγμα, ο νόμος του Ευαγγελίου που κηρύσσεται συνεχώς στην Εκκλησία καταδικάζει απερίφραστα τη φιλαργυρία και την ασύδοτη και διαστροφική σεξουαλικότητα. Πως γίνεται η εκκλησιαστική δικαιοσύνη, όχι μόνο να μην εκβάλλει από τις τάξεις του κλήρου, αλλά να καλύπτει Ιεράρχες, που κυνηγούν το χρήμα και τρυγούν χωρίς συστολή την παράνομη ηδονή; Πώς, το χειρότερο, η Ιερά Σύνοδος να υποστηρίζει με επίσημες αποφάσεις της αντιευαγγελικά ήθη, όπως για παράδειγμα, η ομοφυλοφιλία των Μητροπολιτών αποτελεί προσωπικό τους δεδομένο, άσχετο προς το λειτούργημά τους, ο δε δημόσιος έλεγχός της συνιστά ποινικό αδίκημα (!) και όποιος τον επιχειρεί θέτει εαυτόν στους κόλπους της αιρέσεως των ¨Καθαρών» (!); Αυτή η κραυγαλέα διάσταση μεταξύ του λόγου του Ευαγγελίου και της νοοτροπίας πολλών εκκλησιαστικών ταγών πώς να μη αποκόψει τους νέους από τη μάνα τροφό Εκκλησία, πώς να μη τους «οδηγήσει στην απόγνωση», όπως επισημαίνεται στην αρχιεπισκοπική ανακοίνωση;

  Τί έκανε ή τί πρόκειται να κάνει ο κ. Ιερώνυμος για τη νεολαία, η οποία, όπως ο ίδιος διαπιστώνει, αναζητά την «αλήθεια και την ευθύτητα» και επαναστατεί γιατί δεν την βρίσκει ούτε μέσα στην Εκκλησία; πότε θα εκλείψει από την εκκλησιαστική μας διοίκηση η ανεντιμότητα της διπλωματίας και θα εγκαθιδρυθεί «το ναι, ναι και το ου, ου» του Ευαγγελίου; Πώς να μην επαναστατεί ο νέος, που βλέπει τις μηχανορραφίες κατά τις εκλογές των νέων Επισκόπων και προκαθημένων, την αδιαφορία για τις επιταγές των νόμων και των Κανόνων, τις ίντριγκες, τις συναλλαγές μέσα στην Ι. Σύνοδο; Πώς να μη σβήνει μέσα κάθε διάθεση για ανάταση, πώς να μη μετατραπεί σε διώκτη του Ευαγγελίου, όταν ακούει από χείλη Αρχιερέων ότι αυτή η αθλιότητα έχει, ως «συνοδική» ενέργεια, την επίνευση του Αγίου Πνεύματος;

  Τέλος, τί έκανε ή τί σχεδιάζει να κάνει, ώστε η Εκκλησία του τόπου μας να πορευτεί προς το μέλλον ακολουθώντας μια «ασυμβίβαστη πορεία προς το ωφέλιμο και όχι το κερδοφόρο»; Εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι πολλά σχόλια κατά της Εκκλησίας, σχετικά με την οικονομική της διάσταση, είναι και εμπαθή και άδικα. Εστιάζονται στο ιδεολόγημα ότι δεν νοείται να έχει περιουσία, ούτε να ασκεί οικονομικές δραστηριότητες, ένα ιδεολόγημα, που δεν εδράζεται ούτε στο νόμο του Ευαγγελίου, ούτε στα συνταγματικά πλαίσια των ελευθέρων κρατών. Όμως, σε τελευταία ανάλυση, όπως σωστά επισημαίνει η αρχιεπισκοπική δήλωση, το ζητούμενο για την Εκκλησία είναι η «ωφέλεια» του λαού και όχι η «κερδοφορία».

  Δυστυχώς στις μέρες μας οι «ιερές μπίζνες», όπως χαρακτηρίζονται από τον τύπο, έχουν κατασκανδαλίσει τον κόσμο. Η διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας, έστω και νόμιμα κατεχομένης, ελάχιστα ωφελεί την κοινωνία· αντίθετα προσφέρει ευρύ πεδίο αναπτύξεως «κερδοφόρων» επιχειρήσεων ημεδαπών ή υπεράκτιων εταιρειών, που γεννά όχι λίγους ζάπλουτους παράγοντες στα εκκλησιαστικά. Το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας, που προβάλλεται ως άμυνα κατά των επικρίσεων, στηρίζεται σε πρωτοβουλίες κάποιων ευάριθμων λιτών και σεμνών κληρικών, οι οποίοι με φόβο Θεού, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, αξιοποιούν άριστα τις προσφορές του. Αντίθετα, από τους εκκλησιαστικούς οργανισμούς, που διαχειρίζονται τεράστια ποσά εθνικών ή κοινοτικών πόρων, το «ωφέλιμο» αποτέλεσμα για την Εκκλησία είναι μηδαμινό. Τα δεδομένα των τελευταίων χρόνων λένε ότι αυτοί οι οργανισμοί έχουν καταντήσει φυτώρια αναδείξεως πολυπραγμόνων «golden boys», ρασοφόρων ή μη, και δυστυχώς, πεδίο συνεχών εισαγγελικών επεμβάσεων και διώξεων.

  Τί ενέργειες έχει δρομολογήσει ο κ. Ιερώνυμος για την αντιμετώπιση των παραπάνω προβλημάτων, που κατά τη δήλωσή του έχει εντοπίσει μέσα στην Εκκλησία; Τί σκοπεύει να κάνει; Είδομεν…

 

Μακκαβαίος

«ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ» 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Κορυφή