ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ Στην ορθόδοξη Ιεραποστολή των Ινδιών


  Καλκούτα, Σάββατο 11 Μαΐου του 2002. Το αεροπλάνο της Sahara Airlines προερχόμενο από το Δελχί, μετά 2ωρη πτήση, κατευθύνεται στο τοπικό αεροδρόμιο. Καθώς κατεβαίνει βλέπεις τα πάντα να τα σκεπάζει μια οργιώδης βλάστηση. Ένα πυκνό τροπικό δάσος εκτείνεται μπροστά σου. Παντού πράσινο και παντού νερό. Ο Γάγγης, ο ιερός ποταμός των Ινδών, με ποταμόπλοια να τον διαπλέουν· άλλοι ποταμοί μικρότεροι, λίμνες μικρές, ρυάκια, έλη γεμάτα από φυτά καταπράσινα. Το χώμα κόκκινο. Σιγά-σιγά ξεφυτρώνουν διάφορες αγροικίες, που πυκνώνουν όσο το αεροπλάνο χαμηλώνει και προσγειώνεται. Οι επιβάτες αρχίζουν να κατεβαίνουν. Μεταξύ αυτών και δύο Έλληνες· ο υπογραφόμενος και ο ενορίτης μου Δημήτριος Καλογεράκης. Ήρθαμε στην Ινδία με την ευλογία του επισκόπου μας, Σεβασμιωτάτου Θεοκλήτου, για να γνωρίσουμε την ιεραποστολή των Ινδιών και να δούμε σε τι μπορούμε να βοηθήσουμε. Η θερμοκρασία 37 βαθμοί Κελσίου. Και όμως ανυπόφορη και αποπνικτική. Αιτία η φοβερή υγρασία. Σε λίγες μέρες το θερμόμετρο έφθασε στους 47 βαθμούς Κελσίου. Ο καύσων ήταν τόσο έντονος που πέθαναν ακόμη και Ινδοί.

  Στο αεροδρόμιο μας περιμένει ο προϊστάμενος του ιεραποστολικού κλιμακίου των Ινδιών, ιερομόναχος π. Ιγνάτιος Σεννής, έλκων την πνευματική του καταγωγή από Ι. Μονή Σταυρονικήτα του Αγίου όρους και την κατά κόσμο από την πόλη της Κορίνθου. Ευρίσκεται στην Ινδία από το 1991, διαδεχθείς τον αείμνηστο π. Αθανάσιο Ανθίδη, ιερομόναχο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο οποίος υπηρέτησε στην Ινδία ιεραποστολικά από το 1982 έως το 1990, οπότε εκοιμήθη στην περιοχή Aramabagh αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Καλκούτα.

  Παίρνουμε τις αποσκευές μας, βάρους 80 κιλών συνολικά, με διάφορα είδη αναγκαία για την ιεραποστολή και κατευθυνόμεθα σ’ ένα τζιπ τύπου Land rover της Τάτα ( Ινδικής εταιρείας κατασκευής αυτοκινήτων και άλλων αγαθών). Αρχίζουμε να διασχίζουμε την Καλκούτα, μια πόλη 12.000.000 περίπου κατοίκων, η οποία ήταν και πρωτεύουσα των Ινδιών πριν κτισθεί το Δελχί από τους Άγγλους. Εδώ βρίσκεται το Victoria Memorial, δηλαδή το ανάκτορο της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας, σήμερα μουσείο, και άλλα μνημεία που θυμίζουν την κατοχή των Άγγλων, όπως ο μεγαλοπρεπέστατος ναός των Αγγλικανών απέναντι από το παλάτι, αφιερωμένος στον απόστολο Παύλο. Οι δρόμοι γεμάτοι αυτοκίνητα, μεγάλης ηλικίας τα περισσότερα, που εκπέμπουν τεράστιες ποσότητες καυσαερίων. Οι οδηγοί οδηγούν νευρικά, χωρίς όμως να εκνευρίζονται, πατώντας συνέχεια τις κόρνες των αυτοκινήτων. Όλο το διάστημα που βρισκόμουν στην Καλκούτα, ταξιδεύοντας καθημερινώς γύρω στα 200 έως 300 km , δεν είδα ένα οδηγό να βρίζει ή να μουντζώνει ή να δυσανασχετεί. Γαλήνιοι και φλεγματικοί. Ακόμη και όταν συγκρουσθεί το αυτοκίνητό τους βγαίνουν βλέπουν την ζημιά και συνεχίζουν σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Μάθημα καλής συμπεριφοράς και ευγενείας για μα τους νευρικούς και ευερέθιστους Έλληνες που αναστατώνουμε τον κόσμο με τις φωνές μας, πολλές φορές για το τίποτα, ασχέτως αν φταίμε ή όχι.

  Μετά από αρκετή ώρα φθάνουμε στο ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, εκκλησία που έκτισαν το 1924 οι Έλληνες έμποροι, που συγκέντρωναν το βαμβάκι των Ινδιών, ως εκπρόσωποι του εμπορικού οίκου Ράλλη που έδρα του είχε την Αγγλία. Προηγουμένως (1750 και εξής) υπήρξε άλλος ναός σε άλλη περιοχή, ο οποίος για αγνώστους σήμερα λόγους εγκαταλείφθηκε. Και ο προηγούμενος είχε κτισθεί από εμπόρους Έλληνες και είχε ζητηθεί από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Κύριλλο (1759-1790) να υπαχθεί εκκλησιαστικώς στο Σινά, το οποίο ήταν η πλησιέστερη Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησιαστική Αρχή, και το Σινά να καλύπτει με Σιναΐτες τη θέση του εφημερίου του ναού. Γι’ αυτό και ο ναός εθεωρείτο μετόχιο της Μονής Σινά.

  Μετά την ανεξαρτοποίηση των Ινδιών (1947) από τους Άγγλους, άρχισαν και οι Έλληνες να φεύγουν, με αποτέλεσμα ο ναός να μείνει εν τέλει έρημος και αχρησιμοποίητος, υπό την επιστασία της εν Δελχί Ελληνικής Πρεσβείας. Όταν το 1991 ήρθε ο π. Ιγνάτιος φρόντισε να τον ανοίξει και να τον καταστήσει κέντρο του εκεί ιεραποστολικού κλιμακίου. Στο ναό υπάρχει εφημεριακός οίκος, αρχονταρίκι, και ιατρείο όπου εξετάζονται δωρεάν άποροι Ινδοί. Μνημείο της ελληνικής παρουσίας στην Ινδία είναι και το εναπομείναν ελληνικό κοιμητήριο, με παρεκκλήσιο του προφήτου Ηλιού.

  Έλληνες έμποροι υπήρχαν και στην Βομβάη, μεταξύ των οποίων και οι λόγιοι Πάλλης και Εφταλιώτης, υπέρμαχοι της Δημοτικής και αρχηγοί της κινήσεως των Δημοτικιστών. Η μετάφραση της Ιλιάδος του Πάλλη, η οποία έγινε στις νυχτερινές ώρες αναπαύσεώς του, κάτω από το φοβερό τροπικό κλίμα των Ινδιών, είναι από τις καλύτερες του είδους. Παραστατική και τεκμηριωμένη παρουσίαση των Ελλήνων εμπόρων, που έδρασαν με κέντρο την Αγγλία και στις Ινδίες, βρίσκουμε στο έργο του Α. Α. Πάλλη «Ξενιτεμένοι Έλληνες», εκδόσεις «Αετός Α.Α.», Αθήναι 1954. Οι Έλληνες της Βομβάης πάντως δεν απέκτησαν ναό δικό τους, ίσως, γιατί ήταν λίγοι αριθμητικώς.


  Οι περισσότεροι των Ινδών ιερέων -10 τον αριθμό- μένουν στην Καλκούτα κι από κει εξορμούν στις διάφορες ενορίες που ευρίσκονται γύρω από την Καλκούτα. Το ότι μένουν στην Καλκούτα, δίνει σ’ αυτούς τη δυνατότητα καθημερινώς να συμμετέχουν στις ακολουθίες του ναού, σε συλλείτουργα, σε σεμινάρια και να βοηθούν στο φιλανθρωπικό έργο που αναπτύσσεται στην ενορία της Μεταμορφώσεως. Καθημερινώς προσφέρεται πρωινό ρόφημα σε 200 άπορα παιδιά και κάθε Δευτέρα προσφέρονται τρόφιμα, σαπούνια και άλλα είδη σε 1000 περίπου άτομα. Είναι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς το πλήθος που συγκεντρώνεται κάθε Δευτέρα και τους ιερείς μαζί με λαϊκούς να μοιράζουν τα τρόφιμα.

  Η εκπαίδευση των ιερέων και η ενασχόλησή τους με τους διαφόρους τομείς του ιεραποστολικού έργου στην Καλκούτα, νομίζω ότι είναι από τα σπουδαιότερα έργα του π. Ιγνατίου. Τους δίνεται έτσι η αφορμή ν’ αναπτύξουν παρόμοιο έργο και στις ενορίες τους.

  Έντονη είναι η παρουσία νέων, οι οποίοι έχουν στενό σύνδεσμο με την Εκκλησία, βοηθούν στο αναλόγιο εκ περιτροπής, μετέχουν στις ιεραποστολικές εξορμήσεις, ορισμένοι δε εξ αυτών έχουν επισκεφθεί την Ελλάδα και γνωρίζουν, ελάχιστα βεβαίως, την ελληνική γλώσσα.

  Κατά τη διαμονή μας στην Ινδία, επισκεφθήκαμε το ορφανοτροφείο θηλέων εις Bakeswar, το οποίο βρίσκεται νοτίως της Καλκούτας σε απόσταση 10 km περίπου και τελεί υπό την διεύθυνση της μοναχής Νεκταρίας Παραδείση. Το ίδρυμα στεγάζει 150 κορίτσια, είναι σύγχρονο, μεγαλοπρεπές και εντυπωσιακό. Στο κέντρο του ιδρύματος υπάρχει ωραίος ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, ωραιότατο αρχονταρίκι με δωμάτια που διαθέτουν ιδιαίτερους χώρους καθ’ ένα χωριστά, λειτουργεί δε οδοντιατρείο και ιατρείο. Στην αυλή του ορφανοτροφείου υπάρχει πλήρες ξυλουργείο, όπου εργάζονται Ινδοί, οι οποίοι σκαλίζουν αναλόγια, τέμπλα, προσκυνητάρια και γενικά εκκλησιαστικές κατασκευές, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχες ελληνικές. Τα κορίτσια του ορφανοτροφείου μας υποδέχθηκαν θερμότατα, τραγούδησαν δε μεταξύ των άλλων και ελληνικά τραγούδια και εκκλησιαστικούς ύμνους. Παρακολουθήσαμε τη βραδινή προσευχή τους στην Εκκλησία. Ήταν αληθινή μυσταγωγία. Η τάξη και η ησυχία υποδειγματική. Θα ήθελα και δια της γραφίδας να συγχαρώ τον π. Ιγνάτιο και τη μοναχή Νεκταρία για το υπέροχο αυτό ίδρυμα.

  Δίπλα στο ορφανοτροφείο κτίζεται τώρα Τεχνικό Λύκειο, το οποίο αν κρίνει κανείς από το πρόπλασμά του θα είναι και αυτό μεγαλοπρεπές. Καθ’ οδόν δε προς το ορφανοτροφείο, ανεγείρεται, καθ’ υπόδειξη και προτροπή του οικείου Μητροπολίτη Νικήτα ο οποίος εδρεύει εις Χονγκ-Κονγκ, άλλο κτίριο το οποίο θα στεγάσει τη Σχολή Τυφλών.

  Συνοδευόμενοι από τον π. Ιγνάτιο κάναμε μια μικρή περιοδεία στο χώρο γύρω από το ορφανοτροφείο επισκεπτόμενοι τις συνοικίες των Ιθαγενών. Είδαμε γεωτρήσεις που έγιναν με έξοδα της ιεραποστολής, για να έχουν νερό οι ιθαγενείς γείτονες, και κατασκευές μικρών σπιτιών που χορηγήθηκαν δωρεάν σε ιθαγενείς, που καταστράφηκαν τα σπίτια τους από τους μουσώνες. Οι ιθαγενείς, αν και μη χριστιανοί, ήταν ευγενέστατοι, μας δέχθηκαν με καλωσύνη, μας κέρασαν φρούτα και καρύδες, μας ξενάγησαν στις πρωτόγονες και φτωχές εγκαταστάσεις των αχυρένιων καλυβών τους. Είδαμε στις αυλές τους, μεταξύ άλλων, είδωλα και αγαλματίδια ινδουιστικών θεοτήτων.

  Υπάρχει και ορφανοτροφείο στο Kakdeep το οποίο δεν κατέστη δυνατό να το επισκεφθούμε. Οι εγκαταστάσεις εκεί είναι υποδεέστερες και το παρέλαβαν από προτεστάντη που δεν μπορούσε να το συντηρήσει. Τα παιδιά στα ορφανοτροφεία είναι κατηχούμενα και οι βαπτίσεις γίνονται σιγά-σιγά και με περίσκεψη, διότι, συν τοις άλλοις, μπορεί να εξαφθεί ο φανατισμός των Ινδουιστών με δυσάρεστα για την ιεραποστολή αποτελέσματα.


  Προς βορρά της Καλκούτας είναι το αεροδρόμιο και αρχίζει ο δρόμος για το Μπάγκλα-Ντές, το Νεπάλ και το Θιβέτ. Εκεί προς τα βορεινά κτίσθηκε ο ναός των Τριών Ιεραρχών. Μικρός αλλά χαριτωμένος και κομψός.

  Δυτικά της Καλκούτας βρίσκεται το Aramlagh που είχε ως κέντρο του ο π. Αθανάσιος Ανθίδης (1982-1990) και κει είναι και ο ναός του Αποστόλου Θωμά. Από δω κατάγεται ο πρώτος Ινδός που σπούδασε θεολογία εις Ελλάδα (Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης), Νεκτάριος Ντάρτζι, βαπτισθείς υπό του π. Αθανασίου.

  Επισκεφθήκαμε μετά το Aramlagh τον Άγιο Νεκτάριο Akhina. Εδώ υπάρχουν κοιτώνες με κουζίνα και τραπεζαρία, και λειτουργούν κατά καιρούς σεμινάρια, κυρίως για νέους που επιθυμούν να γνωρίσουν την Ορθοδοξία. Λειτουργούν με την ευθύνη του Νεκτάριου Ντάρτζι, ο οποίος είναι και ο κύριος κατηχητής. Παράθυρα με τζάμι στο κτίριο δεν υπάρχουν, απλώς μόνο παντζούρια. Το ίδιο συμβαίνει και σ’ άλλα κτίρια ακόμη και στα αστικά λεωφορεία της Καλκούτας, λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που επικρατούν. Προς τα δυτικά επίσης βρίσκεται ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος του Orospur, ο Άγιος Ραφαήλ στο Eroradah -έχει αίθουσα για σεμινάρια- ο Άγιος Χαράλαμπος στο Kaknam, ο οποίος στεγάζει σε αίθουσά του και σχολείο της περιοχής. Οι ανωτέρω εκκλησίες βρίσκονται μέσα στο τροπικό δάσος και πηγαίνεις με μονοπάτια. Στον Άγιο Χαράλαμπο περνάς πρωτόγονη γέφυρα από μπαμπού πάνω από ποταμό για να φθάσεις. Τα χωριά της περιοχής είναι με παραδοσιακές αχυροσκέπαστες καλύβες και η ζωή εντελώς πρωτόγονη με ελάχιστες ανέσεις. Το μόνο δείγμα πολιτισμού, είναι οι εκκλησίες μας, οι οποίες περιβάλλονται όλες ανεξαιρέτως με μαντρότοιχο και διαθέτουν μεγάλη αυλή και βοηθητικούς χώρους.


  Στη Modika θέσαμε τα θεμέλια νέου ναού, 200 m2 , ο οποίος θα είναι προς τιμή της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου και θα χρηματοδοτηθεί από εισφορές των ενοριτών της Αγίας Σκέπης Πτολεμαΐδας.

  Επισκεφθήκαμε στο Dilkogram ιατρικό σταθμό της ιεραποστολής και πρωτόγονο αχυροσκέπαστο σχολείο. Σε λίγο θα κτισθεί καινούργιο και επίσης θα κτισθεί και εκκλησία.

  Βλέποντας όλα αυτά τα κτίρια (ναούς, ιατρεία, σχολεία), τους Ινδούς ιερείς, τους νέους που βρίσκονται κοντά στην Εκκλησία, το φιλανθρωπικό έργο που επιτελείται, θαυμάζει κανείς ότι όλα αυτά δημιουργήθηκαν σε 11 περίπου χρόνια (1991-2002). Ο Θεός να ενισχύει τον π. Ιγνάτιο και τους συνεργάτες του οι οποίοι δημιούργησαν την Ορθόδοξη Ιεραποστολή των Ινδιών και να φωτίζει τους ανά τον κόσμο ορθοδόξους να συνεχίζουν την υλική και ηθική αρωγή τους.



«Σάλπιγγα Ορθοδοξίας», Μάιος-Ιούνιος 2002.


Σημείωση· Δυστυχώς ο π. Ιγνάτιος δεν κατέστη δυνατό να συνεχίσει τη διακονία του στην Ινδία, λόγω αρνήσεως των ινδικών αρχών να παραχωρήσουν περαιτέρω άδεια παραμονής του εκεί. Ο Θεός οδήγησε τα βήματά του στη Μαδαγασκάρη, όπου χειροτονήθηκε και επίσκοπός της, διακονών έτσι στο κλίμα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Ας προσευχόμαστε για την ιεραποστολή των Ινδιών και για τον επίσκοπο Μαδαγασκάρης Ιγνάτιο.

 

 

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Κορυφή