ΘΛΙΨΙΝ ΕΞΟΥΣΙ ΤΗ ΣΑΡΚΙ

Συχνά παρίστατο σε γάμους πνευματικών του τέκνων -ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος- ή συγγενικών του προσώπων. Κατά την ακολουθία με πολλή κατάνυξη και σιωπή προσευχόταν για τους νεόνυμφους. Στο ξεκίνημα της νέας τους ζωής ήθελε να τους συνοδεύει με τις πολύτιμες προσευχές του. Διέβλεπε μέσα στην οικογενειακή ζωή όμορφες στιγμές αλλά και πολλές δυσκολίες και μεγάλα προβλήματα. Κινούσε το κεφάλι κάπως μελαγχολικά και έλεγε·

  -«…Θλίψιν δε σαρκί έξουσιν οι τοιούτοι· εγώ δε υμών φείδομαι» (Α΄Κορ. ζ΄ 28). Πόνος, θλίψεις, ασθένειες, θάνατος κ.τ.λ. Είναι κληρονομιά όλων. Η ζωή ανήκει στο θάνατο και ο θάνατος στη ζωή.

  Οι έγγαμοι έχουν πολλές δυσκολίες μέσα στη ζωή. Ο πόνος έχει σχέση με τον θάνατο, διότι ο πόνος είναι καθημερινός θάνατος. Ο θάνατος είναι αφηρημένος. Ο πόνος είναι συγκεκριμένος. Τον θάνατο τον φοβόμαστε, αλλά δεν τον ζούμε. Τον πόνο τον ζούμε όλοι, μικρού και μεγάλοι, κυρίως όμως οι έγγαμοι.

  Η παρουσία του πόνου είναι τόσο άμεση ώστε μας κάνει να κραυγάζουμε. Ο μεγάλος πόνος κάνει συχνά τον θάνατο κάτι παραπάνω από επιθυμητό. Τον κάνει λυτρωτή. Ωστόσο ο πόνος είναι η ακαδημία των μεγάλων. Όλοι οι άγιοι είναι απόφοιτοι αυτής της σχολής. Ο πόνος είναι η υψικάμινος όπου κατεργάζεται το καθαρό χρυσάφι.

 

Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Αργύρης 

Κορυφή