ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

Α´. Δημιουργός αιτία των θαυμάτων η αγάπη

 

Στα θαύματα του Κυρίου και των αποστόλων η δημιουργός αιτία είναι η αγάπη προς τους ανθρώπους.  Πέντε χιλιάδες άνδρες χωρίς τα γυναικόπαιδα τους χορταίνει ο Κύριος με πέντε άρτους και δύο ιχθείς (Ματθ. 14,13-21),  για να μη λιποθυμίσουν από την πείνα και την εξάντληση μιας ημέρας στην έρημο, όπου μείνανε για να ακούσουν το κήρυγμα του Κυρίου. Επίσης τέσσερις χιλιάδες άνδρες χωρίς τις γυναίκες και τα παιδιά τρέφονται με επτά άρτους και λίγα ιχθύδια σε παρόμοια περίπτωση, γιατί ήταν τρεις ημέρες κοντά στον Κύριο στην έρημο και μάλιστα σε βουνό (Ματθ. 15, 34-38).

Ο Κύριος ανιστά τον νεκρό υιό της χήρας στην Ναΐν, διότι λυπήθηκε την χηρεία της και την ατεκνία της. Το όλο παρουσιαστικό της χήρας ήταν μια σιωπηλή ικεσία προς τον Κύριο, που έλεγε «ελέησόν με». Το ίδιο συμβαίνει και στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου. Επίσης ο Κύριος ανασταίνει τον Λάζαρο, γιατί τον αγαπούσε και δάκρυσε, όπως φαίνεται στο ευαγγέλιο του Ιωάννη.

Ο τυφλός Βαρτιμαίος φωνάζει «Υιέ Δαυίδ Ιησού, ελέησόν με» (Μαρκ. 10,47) και την ίδια φράση λένε αναρίθμητοι αναξιοπαθούντες, οι οποίοι έτυχαν της θαυματουργικής βοηθείας του Χριστού. Το αυτό συμβαίνει σε όλα τα θαύματα. Οι απόστολοι κάνανε «σημεία και τέρατα εν τω λαώ πολλά». Αλλά τα σημεία και τα τέρατα γινόταν κυρίως σε ασθενείς τους οποίους φέρνανε στους αποστόλους ακόμη και στις πλατείες πάνω σε κρεβάτια  (Πρξ. 5,12-16).

Η ξήρανση της συκής και το πνίξιμο των 2.000 χοίρων (Μαρκ. 5,13) αποτελούν τα μόνα τιμωρητικά θαύματά του Χριστού, όπως και από τις ενέργειές του η εκδίωξη των εμπόρων από το ναό, δύο φορές, και αυτό για παιδαγωγικούς λόγους. Το ίδιο συμβαίνει με τους αποστόλους οι οποίοι θανατώνουν τον Ανανία και την Σαπφείρα (Πρξ. 5ο κεφ.), για ένα ψέμα που είπαν.

 

Β´. Κάποιοι ζητούν θαύματα χωρίς αγάπη.

 

Όταν κάποτε ο Κύριος βρέθηκε στην Σαμάρεια και οι κάτοικοι μιας πόλεως δεν τον δέχθηκαν, οι μαθητές του τον παρακάλεσαν να τους επιτρέψει να διατάξουν να έρθει πυρ εκ του ουρανού και να κατακαύσουν την πόλη εκείνη. Ο Κύριος τους απάντησε· «Ουκ οίδατε ποίου Πνεύματος εστέ» (Λκ. 9,55). Οι μαθητές θέλησαν να συνδυάσουν θαύμα χωρίς αγάπη και ο Κύριος τους επέπληξε.

Όταν ο διάβολος ανέβασε τον Χριστό στο πτερύγιο του ναού και του είπε· «αν είσαι υιός του Θεού πέσε κάτω και ο Θεός θα στείλει τους αγγέλους του να σε πάρουν στα χέρια τους για να μη σκοντάψεις» ο Σατανάς ζητά δύναμη χωρίς αγάπη. Δύναμη επιδεικτική και μεγαλοπρεπή για να πιστέψουν οι Ιουδαίοι ότι ο Χριστός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας. Ο Κύριος όμως είπε· «Ουκ εκπειράσης Κύριον τον Θεόν σου» (Ματθ. 4,7). Θεωρεί πειρασμό του Θεού, όταν ζητάμε δύναμη χωρίς αγάπη.

Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι πλησίασαν τον Ιησού και του είπαν· «Διδάσκαλε θέλομεν από σου σημείον ιδείν» (Ματθ. 12,38). Ζητούν κι αυτοί ένα σημείο μεγαλοπρεπές και εκθαμβωτικό που να επιβάλλει με τη δύναμη του τον Ιησού. Ζητούν θαύμα χωρίς αγάπη. Και ο Κύριος τους απαντά· «γενεά πονηρά και μοιχαλίς, σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή ειμή το σημείον Ιωνά του προφήτου». Και προσέθεσε ότι οι Νινευίτες, και η βασίλισσα του νότου θα κατακρίνουν την γενεά την πονηρά και μοιχαλίδα, διότι αυτοί πρόσεξαν τον Ιωνά και τον βασιλέα Σολομώντα αντιστοίχως και ενδιαφέρθηκαν να ωφεληθούν από αυτούς, ενώ τώρα που ήρθε ο Μεσσίας αυτοί ούτε που τον πρόσεξαν. Η γενεά αυτή θα κατρακυλίσει περισσότερο στη διαφθορά, διότι όταν ο Θεός στείλει μια ευλογία και δεν την προσέξεις το ακάθαρτο πνεύμα, που φώλιαζε μέσα σου και βγήκε λόγω της ευλογίας, παίρνει άλλα επτά πονηρότερα αυτού πνεύματα και επιστρέφει στην οικία του και γίνονται «τα έσχατα χείρονα των πρώτων».

Το ίδιο έγινε όταν Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι ζητούν ένα «σημείον εκ του ουρανού». Και ο Κύριος πάλι τους ονομάζει γενεά πονηρά και μοιχαλίδα, που βλέπει τα μετεωρολογικά σημεία και προβλέπει τον καιρό, αλλά δεν βλέπει «τα σημεία των καιρών». Και τους είπε ότι το μόνο σημείο που θα δουν θα είναι το σημείο του Ιωνά δηλαδή την ανάστασή του (Ματθ. 16,1-4). Ο Διάβολος, οι γραμματείς, οι Φαρισαίοι και οι Σαδδουκαίοι περίμεναν έναν Μεσσία πανίσχυρο, που θα συνέτριβε όποιον του αντιστεκόταν και θα επιβαλλόταν με τη δύναμη και τον φόβο που θα ενέπνεε.

Τα θαύματα βέβαια έχουν και επικυρωτικό χαρακτήρα των λόγων του Κυρίου. Και γίνονται και γι’ αυτόν τον σκοπό. Γι’ αυτό στη Γραφή ονομάζονται σημεία, τέρατα και δυνάμεις. Δηλαδή δείχνουν τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό και τη δύναμη του. Αλλά στους αρχάριους και μη πνευματικούς χριστιανούς και αυτό σε σχετικό και όχι απόλυτο βαθμό. Και τα δύο αυτά μας τα αποκαλύπτει ο Κύριος.

«Εκήρυξαν οι απόστολοι πανταχού του Κυρίου συνεργούντος και τον λόγον βεβαιούντος διά των επακολουθούντων σημείων» (Μαρκ. 16,20). Εδώ μιλά για θαύματα που συνδυάζουν προφανώς αγάπη και δύναμη και τα οποία γίνονται προς απίστους και όχι πιστούς.

Ο Κύριος «ήρξατο ονειδίζειν τας πόλεις εν αις εγένοντο και αι πλείσται δυνάμεις αυτού ότι ου μετενόησαν. Ουαί σοι Χοραζίν· ουαί σοι Βηθσαϊδά· Και συ Καπερναούμ ...» (Ματθ. 11,20-24). Να που τα θαύματα δεν πείθουν. Αλλά και οι Ιουδαίοι στο σύνολό τους ενώ είδαν τόσα θαύματα εν τούτοις σταυρώσανε τον Χριστό. Εάν το θαύμα είχε μοναδική δυνατότητα σωτηρίας θα έπρεπε να πιστέψουν όλοι οι Ιουδαίοι.

Έπειτα και ο διάβολος κάνει θαύματα, όπως και οι ακόλουθοί του. Ο διάβολος ανέβασε το Χριστό στο πτερύγιο του ναού. Του έδειξε όλες τις βασιλείες του κόσμου. Οι μάγοι του Φαραώ κάνανε θαύματα. Ο Σίμων στις Πράξεις και άλλοι πολλοί. Υπάρχουν και ψευδοπροφήτες που θα κάνουν θαύματα, ώστε να πλανήσουν ει δυνατόν και τους εκλεκτούς (Ματθ. 24,24).

Ο Κύριος είπε στους μαθητές του να μη χαίρονται που κάνουν θαύματα και υποτάσσονται τα δαιμόνια, αλλά επειδή τα ονόματά τους γράφτηκαν στο βιβλίο της αιωνιότητας (Λκ. 10,20). Ο θαυματουργών δεν αποκλείεται να κολαστεί (Ματθ. 7,23).

Για τους πιστούς υπάρχει κυρίως ο λόγος του Θεού. «Εάν Μωυσέως και προφητών ουκ ακούσουσι, ουδέ και νεκρός εάν αναστή πεισθήσονται» (Λκ. 16,31. Δηλαδή οι λόγοι του Μωυσή και των προφητών έχουν μεγαλύτερη δύναμη από την ανάστασή των νεκρών. Ακουέτωσαν οι σημεία ζητούντες και μη αρκούμενοι στο λόγο του Θεού και των αγίων.

 

ΑΡΧΙΜ. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ

Κορυφή