ΘΕΟΥ ΕΣΜΕΝ ΣΥΝΕΡΓΟΙ

Στα τέσσερα πρώτα κεφάλαια της Α´προς Κορινθίους επιστολής ο απόστολος Παύλος κάνει τον διαχωρισμό της σοφίας του κόσμου και της σοφίας του Θεού. Η σοφία του κόσμου, που στα μάτια του Θεού δεν είναι τίποτα, είχε γίνει αιτία να διαιρεθεί η Εκκλησία της Κορίνθου. Μερικοί Κορίνθιοι επηρεαζόταν από τη σοφία του κόσμου  και εξέταζαν αν οι διάφοροι διδάσκαλοι του ευαγγελίου είχαν την κοσμική σοφία, αν ήξεραν τα φιλοσοφικά συστήματα της εποχής, αν μιλούσαν με ρητορείες και λογοτεχνικά σχήματα. Ακόμη υποστήριζαν με φανατισμό ο καθένας τον διδάσκαλό του με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σχίσματα και να σαλεύεται η ενότητα της Εκκλησίας.

Ο Παύλος παίρνοντας αφορμή από αυτά μιλά στην Α´προς Κορινθίους για το ποιοι είναι οι απόστολοι και λέγει ότι είναι «διάκονοι» (3,5), «Θεού συνεργοί» (3,9), «υπηρέται Χριστού και οικονόμοι μυστηρίων Θεού» (4,1), «έσχατοι και επιθανάτιοι» (4,9). Είναι αυτοί που διακονούν τον Θεό και την Εκκλησία του, που εργάζονται κατά τα ταλέντα και τα τάλαντα που τους έδωσε ο Θεός, αλλά θα πάρουν τον μισθό τους ανάλογα με τον κόπο που καταβάλλουν. Συνεργάζονται με τον Θεό. Αλλά είναι υπηρέτες του και οι οικονόμοι των μυστηρίων του· τίποτα παραπάνω. Ο Θεός είναι που ευλογεί και αυξάνει το έργο τους· ο Θεός μας σώζει και ουσιαστικά διοικεί την Εκκλησία κατά δυναμικό και προσωπικό τρόπο.

Ο Ιωάννης ο Θεολόγος, όπως μας περιγράφει η Αποκάλυψη, βλέπει όραμα στην Πάτμο. Βλέπει τον Χριστό «εν μέσω των επτά λυχνιών», να έχει «εν τη δεξιά χειρί αυτού αστέρας επτά, και εκ του στόματος αυτού ρομφαία δίστομος εκπορευομένη» (Αποκ. 1,13·16). Τι συμβολίζει το όραμα αυτό; Ότι ο Κύριος ευρίσκεται εν μέσω της Εκκλησίας και ενοικεί εν αυτή. Είναι παρών κατά δυναμικό και όχι στατικό τρόπο. Κάνει κουμάντο, εποπτεύει, διοικεί, δίνει διαταγές. Αυτό που λέγει στο τέλος του κατά Ματθαίον ευαγγελίου, «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος αμήν» (Ματθ. 28,20), δεν είναι κάτι αφηρημένο, κάτι  φιλοσοφικό, κάτι νεφελώδες, αλλά εκφράζει την αλήθεια ότι ο Χριστός οντολογικά είναι μέσα στη Εκκλησία του και κρατά στο χέρι του τους επτά αστέρες, τους επισκόπους, οι οποίοι πρέπει να κάνουν ότι εκείνος θέλει, να είναι «του χεριού του»· και αλλοίμονο  αν δεν είναι.

Διοικεί λοιπόν ο Χριστός αυτοπροσώπως και πολλές φορές ενεργεί απ’ ευθείας ο ίδιος. Καλεί προσωπικά τον Παύλο, τον άγιο Προκόπιο, τον Μ. Κωνσταντίνο, τον ιερό Αυγουστίνο και τόσους άλλους. Αλλά διοικεί και μέσω των αντιπροσώπων του. Διπλούς στη φύση ο Χριστός, Θεός και άνθρωπος. Διπλή και η δράση της Εκκλησίας, θεία και ανθρώπινη. Ο Ησαΐας στο 6ο κεφ. της προφητείας του βλέπει το εξής όραμα. Βλέπει το Θεό να κάθεται στο θρόνο, να περιστοιχίζεται από τα σεραφίμ και να είναι γεμάτος ο ναός από τη θεία δόξα. Κ’ ενώ είναι τόσο ένδοξος και ευτυχισμένος, τον ακούει να εκφράζει ένα παράπονο· «Τίνα αποστείλω, και τις πορεύσεται προς τον λαόν τούτον;». Ο Θεός, που κάνει κουμάντο προσωπικά ο ίδιος στην Αποκάλυψη, τώρα ζητά συνεργάτες. Και ο Ησαΐας απαντά· «Ιδού εγώ ειμί· απόστειλόν με» (Ησ. 6,8).

Λοιπόν οι απόστολοι είναι οι συνεργοί του Θεού, κάτι που τους στοιχίζει. Είναι «έσχατοι και επιθανάτιοι» δηλαδή είναι σαν τους μελλοθανάτους που τους διαπόμπευαν και τους ξευτέλιζαν οι Ρωμαίοι στον θρίαμβό τους, όταν επιστρέφαν στην Ρώμη νικητές, πριν τους κατακρεουργήσουν κατά φρικτό τρόπο.

Το τι είναι οι απόστολοι το αποκαλύπτει και το τι είναι οι πιστοί. Ο Παύλος στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα χρησιμοποιεί δύο εικόνες γι’ αυτούς. Λέγει ότι είναι «Θεού γεώργιον» και Θεού οικοδομή». Δηλαδή η Εκκλησία είναι το χωράφι του Θεού. Θέλει σκάψιμο, όργωμα, σπορά, ξεβοτάνισμα, πότισμα, καλλιέργεια. Αυτά τα κάνουν οι απόστολοι, αλλά ο Θεός είναι που ρυθμίζει και δίνει την καρποφορία.

Επίσης η Εκκλησία είναι οικοδομή. Κάθε πιστός είναι ένα λιθάρι, που πρέπει όχι μόνο το ίδιο να είναι καλό αλλά και οικοδομήσιμο, να μπορεί να συναρμολογηθεί, να συνταιριαστεί με τα άλλα λιθάρια, για να αποτελέσει την οικοδομή του Θεού. Κάθε χριστιανός πρέπει να εργάζεται, αλλά και να συνεργάζεται με τους άλλους μέσα στην Εκκλησία για τη δόξα του Θεού. Οι απόστολοι είναι οι κτίστες, τους οποίους χρησιμοποιεί ο Θεός για να κτίσει την οικοδομή του.

 

Οι απόστολοι κάθε εποχής πρέπει να προσέξουν πολύ τι θεμέλιο βάζουν. Σε τι στηρίζουν την πνευματική οικοδομή της Εκκλησίας. Το μοναδικό και αναντικατάστατο θεμέλιο είναι ο Χριστός. «Θεμέλιον γαρ άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος έστιν Ιησούς Χριστός». Ο σύγχρονος κόσμος, η ανθρωπότητα ολόκληρη, σαν οικοδόμημα πνευματικό και ηθικό, σωριάζεται. Ο τεχνικός πολιτισμός που τόσο θαυμάζουν οι άνθρωποι της εποχής μας, όχι μόνο δεν είναι στήριγμα γερό στο οποίο μπορούμε να ακουμπίσουμε και να θεμελιωθούμε, αλλά κινδυνεύουμε από ώρα σε ώρα να σωριαστεί πάνω μας και να μας θάψει στα συντρίμμια του. Επίσης το χρήμα, η δόξα, η ομορφιά, η δύναμη, η ηδονή, στα οποία ζητούμε να στηριχθούμε οι περισσότεροι είναι επίσης θεμέλια σαθρά και ψεύτικα. Ο ίδιο οι διάφορες ανθρωποκεντρικές θεωρίες και τα πολιτικά και κοινωνικά συστήματα, που θέλουν να δημιουργούν νέους πύργους της Βαβέλ.

Επίσης οι απόστολοι πρέπει να προσέξουν τι οικοδομικό υλικό θα βάλλουν. Αν βάλουν χρυσάφι, ασήμι, λίθους πολύτιμους, δηλαδή πολύτιμα, εκλεκτά, στερεά, και ανθεκτικά υλικά το κτίριο θα αντέξει στις ποικίλες κρίσεις και κοσμογονικές μεταβολές που θα αντιμετωπίσει. Αν όμως βάλουν ευτελή, φθηνά, μη ανθεκτικά υλικά, ξύλα, χορτάρι, καλάμια, τότε η φωτιά της κρίσεως θα το καταφάει και αυτοί θα χάσουν τον μισθό τους. Αν σωθούν θα σωθούν από θαύμα κι από την φιλανθρωπία του Θεού.

Όλοι οι χριστιανοί, απόστολοι και πιστοί, είναι ναοί του Θεού. Πρέπει να σέβονται, να τιμούν και να στηρίζουν ο ένας τον άλλον και να φροντίζουν όλοι μαζί να συναρμολογούν τον μεγάλο πνευματικό ναό την Εκκλησία. Στις διάφορες γυμναστικές επιδείξεις πολλές φορές οι αθλητές δημιουργούν με τα σώματά τους μία πυραμίδα, για να δείξουν την ενότητα του ανθρωπίνου γένους αλλά και την αλληλοπεριχώρηση των μελών του σώματος της κοινωνίας. Το ίδιο συμβαίνει και στην Εκκλησία. Αν δεν συμβαίνει και φθείρουμε το ναό του Θεού, θα μας φθείρει και μας ο Θεός. Μη γένοιτο ποτέ αυτό.

ΑΡΧΙΜ. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ 

Κορυφή