Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΣ

 

Οι μνήμες του 2005 είναι ακόμα νωπές. Τότε η Εκκλησία βρισκόταν στο στόχαστρο μπαράζ δημοσιευμάτων για σκάνδαλα φιληδονίας και φιλοχρηματίας (έκφραση του τότε προκαθημένου), με ήρωες ανώτερους κληρικούς. Στην αρχή οι εκκλησιαστικές αρχές προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την καταιγίδα με την γνωστή τους τακτική, να ενοχοποιήσουν δηλαδή δυνάμεις, που διαχρονικά πολεμούν την Εκκλησία με σκοπό να την περιθωριοποιήσουν. Η θέση αυτή, αν και όχι αβάσιμη, δεν ήταν πειστική. Τα σκάνδαλα υπήρχαν. Δεν ήταν συκοφαντίες.

  Τότε η ΔΙΣ θεώρησε χρέος της να εκδώσει μια εγκύκλιο προς τον Ιερό Κλήρο, την οποία και γνωστοποίησε στο λαό (υπ.αρ. 2808/7-3-05). Η εγκύκλιος μεταξύ άλλων ανέφερε και τα εξής· «Οι κληρικοί έχομε ως κλήρο και υποχρέωσή μας να είμεθα το άλας της γης και το φως του κόσμου, κατά τον λόγο του Κυρίου(Ματθ. ε΄13-14). Δυστυχώς συχνά αποδεικνυόμεθα εκ των έργων μας μωρόν άλας και το εν ημίν φως αποδεικνύεται σκότος. Αλλά “εάν το άλας εμωράνθη, εν τίνι αλισθήσεται”(Ματθ. ε΄13) η κοινωνία μας; Εάν το φως το εν ημίν, σκότος γέγονε, το σκότος του κόσμου πόσον; (Ματθ. στ΄23). Αυτό είναι το σκάνδαλο, αυτή είναι η μεγάλη αμαρτία μας. Το ότι εγίναμε και εμείς, υπαιτιότητί μας, παιδιά της εποχής. Το αποτέλεσμα το ζούμε ήδη με πολύ πόνο και βαθειά οδύνη. Εξ αιτίας ημών το όνομα του Θεού “βλασφημείται εν τοις έθνεσιν” (Ρωμ. β΄24). Εξ αιτίας ημών η ασέβεια γαυριά και εγείρει με θράσος το κεφάλι της, όχι πλέον μόνον εναντίον των προσώπων μας, αλλά και εναντίον όλου του σώματος της Εκκλησίας…Τίποτε, αγαπητού, δεν αναιρεί την μεγάλη αλήθεια, ότι δηλαδή το πταίσιμον (για τον σκανδαλισμό του κόσμου και την πολεμική κατά της Εκκλησίας) είναι κυρίως ιδικό μας, των ιερωμένων…”. Πολλά γάρ πταίομεν ά-παντες” (Ιακ. Γ΄2).

  Μετά απ’ αυτά ο λαός του Θεού αναθάρρησε. Ήλπισε ότι κάτι θα μπορούσε να γίνει, ώστε η Εκκλησία να απαλλαγεί από τους σκανδαλοποιούς, όποιοι κι αν ήταν, πολλοί ή λίγοι. Βέβαια η ίδια αυτή εγκύκλιος ψαλίδισε εκ προοιμίου τις ελπίδες. Σε άλλο σημείο καθιστούσε σαφές, ότι η εκκλησιαστική διοίκηση δεν επρόκειτο να κάνει τίποτα. Η εγκύκλιός της δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα επικοινωνιακό τρικ. Δεν σκόπευε να καθαρίσει τον χώρο της Εκκλησίας. Διαβάζουμε· «Ακούεται πολύ τις μέρες αυτές, αγαπητοί, ο λόγος περί ανάγκης για Κάθαρση ή Αυτοκάθαρση. Με πολλή πιστότητα (;) προς το πνεύμα του Ευαγγελίου ομολογούμε ότι και οι δυο αυτοί όροι είναι αδόκιμοι και φορτισμένοι με πολύ νομικίστικο πνεύμα…και μπορούν εύκολα να εκτρέψουν το αίτημα της θεραπείας της ανθρώπινης ασθενείας σε φαρισαϊσμό της πάντοτε καιροφυλακτούσης…αρχαία εκείνη αιρέσεως των Καθαρών»(!). Μην περιμένετε δηλαδή να πατάξουμε την «ασέβεια, που γαυριά και εγείρει με θράσος το κεφάλι της…εναντίον του όλου σώματος της Εκκλησίας» και αποτελεί εμπόδιο για πολλούς να δεχθούν την σώζουσα χάρη της Εκκλησίας. Φοβούμαστε μήπως εκθρέψουμε…το φαρισαϊσμό των Καθαρών.

  Συνεπέστατο προς το θλιβερό αυτό ιδεολόγημα, το ίδιο συνοδικό σχήμα, που εξέδωσε την εγκύκλιο, απηύθυνε επίσημο αίτημα προς την «Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων» ζητώντας να θεωρηθεί η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά των Επισκόπων ως προσωπικό δεδομένο, άσχετο με το δημόσιο λειτούργημά τους και να αποτελεί αδίκημα η όποια δημοσιοποίησή του. [Με το θέμα αυτό έχει κατ’ επανάληψη ασχοληθεί το περιοδικό μας (βλ. τεύχη 195, 206, 215). Η συνοδική αυτή απόφαση είναι ακόμη εν ισχύι. Υπενθυμίζουμε τη σύνθεση της τότε ΔΙΣ· Αθηνών κυρός Χριστόδουλος, Ξάνθης Παντελεήμων, Ελασσώνος Βασίλειος, Σάμου Ευσέβιος, Καστορίας Σεραφείμ, Φλωρίνης Θεόκλητος, Κασσανδρείας Νικόδημος, Σύρου Δωρόθεος, Χαλκίδος Χρυσόστομος, Νέας Σμύρνης Συμεών, Κερκύρας Νεκτάριος, Γλυφάδας Παύλος και Θήρας Επιφάνιος].

  Γιατί επανερχόμαστε σ’ αυτές τις παλιές ιστορίες μετά 5 χρόνια; Απλούστατα, γιατί από τότε ίσαμε σήμερα δεν έπαψε να συνταράσσεται ο εκκλησιαστικός μας χώρος από σκάνδαλα, κυρίως οικονομικά. Διαρκώς σέρνονται στα ΜΜΕ ειδήσεις, «αποκαλύψεις» και σχόλια για αδιαφανείς και ύποπτες υποθέσεις διαχειρίσεως μοναστηριακών περιουσιών, στις οποίες διαπλέκονταν υπεύθυνοι διαχειριστές των μονών, ρασοφόροι ή μη, επιχειρηματίες ημεδαποί ή υπερπόντιοι, δημόσιοι λειτουργοί, πολιτικά πρόσωπα και κυβερνητικά στελέχη. Η όλη κατάσταση έφερε στο φως μια σοβούσα κρίση θεσμών, αποκάλυψε μια ολοκληρωτική σήψη στον ιστό του δημόσιου βίου. Αποτέλεσμα, η απόγνωση και η οργή να θρονιαστούν μέσα στο θυμικό του λαού. Η διοίκηση της Εκκλησίας ακολούθησε την εδώ και δεκαετίες πάγια τακτική της· σιωπή και απραξία επί του προκειμένου. Κατά τα άλλα, πληθωρικές πανηγυρικές συνάξεις χρυσοστόλιστων Αρχιερέων και ταυτόχρονα σχεδιασμοί σε συνεργασία με τους κυβερνητικούς, πως θα «αξιοποιηθούν» κονδύλια από τα κοινοτικά ταμεία, μέχρι, που ξέσπασαν οι διαδηλώσεις και ταραχές των «γνωστών αγνώστων» κουκου-λοφόρων και της νεολαίας, που έκαψαν το κέντρο της Αθήνας.

  Τις ημέρες εκείνες, που η Αθήνα φλεγόταν, ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος δημοσίευσε ένα άρθρο εξομολογητικό στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» (13-14/12/08). Το άρθρο σχολιάστηκε ευμενώς. Γράφει μεταξύ άλλων· «Πώς να πείσουμε τους νέους, ότι η Εκκλησία είναι ο χώρος της αγάπης, της ελπίδας, της παρηγοριάς, της σμιλεύσεως ήθους και ιδανικών και της αντιπαράθεσης στην αδικία, την ανομία και τη διαφθορά, όταν δίνουμε δικαιώματα στο λαό του Θεού να φοβάται ότι μετατρέψαμε τον οίκο του Θεού σε οίκο εμπορίου; (σ.σ. σαφής ο υπαινιγμός για την αρνητική εικόνα για την Εκκλησία, που είχαν προκαλέσει όλο το προηγούμενο καιρό τα δημοσιεύματα γύρω από την διαχείριση μοναστηριακών περιουσιών). Όταν δεν τολμάμε πια να υψώσουμε φωνές σαν εκείνες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, όταν τόλμησαν στο όνομα του Χριστού να της εποχής τους, που καταρράκωναν τα ουσιώδη του βίου του ποιμνίου τους».

  Προσυπογράφουμε τα όσα έγραψε ο κ. Ιερώνυμος και τις αναφορές του στους αγίους Πατέρες, οι οποίοι αντιπαρατέθηκαν όντως με τα εντός και εκτός Εκκλησίας άνομα κατεστημένα με βαρύ προσωπικό κόστος. Μπήκαν στην Εκκλησία πλούσιοι (πολλοί απ’ αυτούς) και πέθαναν πένητες. Εκθρονίστηκαν, καθαιρέθηκαν, εξορίστηκαν, διώχτηκαν ακριβώς εξ αιτίας αυτής της αντιπαραθέσεως με «την αδικία, την ανομία, την διαφθορά». Στην παρούσα λοιπόν κατάσταση περιμένουμε και εμείς με αγωνία να δούμε επί τέλους να λαμβάνει σάρκα και οστά το πολυπόθητο «δια ταύτα των Αρχιεπισκοπικών επισημάνσεων.

  Σε καιρούς πολέμων οι στρατηγοί και τα επιτελεία τους θέτουν στόχους, οργανώνουν και εκδίδουν τις αναγκαίες διαταγές για την διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεων, με βάση τις οποίες και τελικά κρίνονται. Οι επικοινωνιολόγοι δεν έχουν σχέση με τα πεδία των μαχών. Αυτοί φτιασιδώνουν και πλασάρουν στον κόσμο ιδέες, πρόσωπα, καταστάσεις, προϊόντα, με στόχο να τον κάνουν να τα αποδεχθεί. Κανείς δεν τους ζητά να πιστεύουν αυτά που λένε, ούτε και να δεσμεύονται σε κάτι απ’ αυτά.

  Σήμερα και η Εκκλησία και η κοινωνία μας βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση. (Και πότε δεν ήταν…). Ανάγκη άμεση και απόλυτη για την εκκλησιαστική διοίκηση να αναδείξει γνήσιους στρατηγούς. Οι επικοινωνιολόγοι περισσεύουν…

 

Μακκαβαίος

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ 01-01-10

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

Κορυφή