ΚΛΗΡΙΚΟΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

   Η Δ.Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας μας διά της υπ’ αριθ. 2803/19-1-05 παραινετικής εγκυκλίου, ήτις εδημοσιεύθη εις την “Εκκλησία”, του Φεβρουαρίου 2005 καλεί τους Σεβασμιώτατους Μητροπολίτες να ενεργήσουν τα δέοντα, ώστε να συγκαλούνται τακτικά κληρικολαϊκές συνελεύσεις κατά ενορίας και κατά Μητροπόλεις.

  Ένα άρθρο του Δ/ρος Κων/νου Ζορμπά το οποίον εδημοσιεύθη εις την “Εκκλησία” του Ιουλίου 2005 ομιλεί δια την ανάγκη της ενεργοποιήσεως του λαϊκού στοιχείου της Εκκλησίας.

  Εις τα δυο κείμενα αυτά διαπιστώνεται ότι το λαϊκό στοιχείο της Εκκλησίας ουσιαστικά δεν συμμετέχει εις τα δρώμενα της Ενορίας- Εκκλησίας.

  Φαίνεται καθαρά ότι η Δ.Ι.Σ. θέλει την ενεργοποίηση του λαϊκού στοιχείου. Όμως φαίνεται επίσης καθαρά ότι “φοβάται” ν’ ανοιχθεί εις τον λαό του Θεού, μήπως και χάσει τα “κεκτημένα”, τα οποία περιχαρακώνει γράφοντας “ότι ή συμμετοχή των λαϊκών εν τη διοικήσει της Εκκλησίας ουδέποτε απετέλεσε αυτοδίκαιο και αυτονόητο δικαίωμα αυτών. Οι Άγιοι Απόστολοι πρώτον και εν συνεχεία των Επισκόπων Σύλλογοι έδωσαν ή έδιδαν κατά καιρούς ένια δικαιώματα εις τούς λαϊκούς, “όσα και οία έκρινον”.

  Το αποτέλεσμα ήταν να μην γίνονται κληρικολαϊκές Συνελεύσεις ή όταν σπανίως έγιναν, να είναι απολύτως διευθυνόμενες, δια να λάβει κάποιο “Δημοκρατικό” ή “Πνευματικό” τάχα χρίσμα η απόφαση του ενός.

 

  Ο γράφων ευρέθη εις μιαν κληρικολαϊκή συνέλευση, δι’ ένα σοβαρό θέμα μιας ενορίας των Πατρών, εις την οποίαν εξέφρασαν την γνώμη τους πολλοί λαϊκοί και. κληρικοί και επειδή δεν ήταν σύμφωνη με την γνώμη του ενός έλαβε των λόγο ένας κληρικός και είπε “αυτό θα γίνει, διότι αυτό θέλει ο ένας!” Και έλαβε την απάντηση: –Τότε γιατί εκλήθημεν εδώ;

 

  Θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι κληρικολαϊκές συνελεύσεις εις το εξωτερικό λειτουργούν πιό σωστά και έχουν καλά αποτελέσματα.

  Οι κληρικολαϊκές συνελεύσεις είναι απολύτως απαραίτητες δια την ζωή της Ενορίας-Εκκλησίας, όμως πρέπει να έχουν τα χαρακτηριστικά της πρώτης Αποστολικής Συνόδου, δια να είναι οικοδομητικές.

  Δηλαδή να δύναται να λεχθεί ότι “έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν..” “έδοξε τοις αποστόλοις (γράψε σήμερα επισκόποις) και τοις πρεσβυτέροις συν όλη τη Εκκλησία...” και “ έδοξεν ημίν γενομένοις ομοθυμαδόν...” Και κατόπιν ν’ ακολουθεί η απόφαση της.

  Τ’ ανωτέρω δύναται να λεχθούν δι’ ελάχιστες Εκκλησιαστικές Συνελεύσεις, λέγει η ιστορία.

  Η κύρια αιτία, δια την οποίαν δεν γίνονται τοιαύται συνελεύσεις, είναι το ότι λείπει ο ορθόδοξος και σωστός λειτουργικός προσανατολισμός. Διότι το Πνεύμα το Άγιον έρχεται εκεί όπου είναι η Εκκλησία. “Η Εκκλησία βρίσκεται εκεί που τελείται η Θεία ευχαριστία. Όλο το μυστικό σώμα του Χριστού, δηλαδή η Εκκλησία του, συμμετέχει στη δοξολογία και την ευχαριστία. Κληρικοί και λαϊκοί συναποτελούν τον άγιο λαό του Θεού και συμμετέχουν στα μυστήρια της Εκκλησίας. Οι λειτουργικές προσευχές είναι διατυπωμένες σε πληθυντικό αριθμό και αποδεικνύουν ότι η προσευχή ανήκει σε όλη την ενοριακή κοινότητα». «Ασφαλώς το έργο που επιτελείται είναι πολύτιμο. Σημαντικό είναι επίσης και το έργο πολλών άλλων εθελοντικών οργανώσεων που θα πρέπει να τύχουν της προσοχής μας».

  Η συνειδητή και βιωματική τέλεση της λατρείας από κληρικούς και λαϊκούς και η αγωνιστική συνειδητή συμμετοχή των πιστών εις το μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας αποτελούσε και αποτελεί την βάση της εκκλησιαστικής Συνάξεως (Συνελεύσεως).

  Όταν λείπει αυτή η βάση, οτιδήποτε και εάν γίνει δεν θα επισκιάζεται από το Πνεύμα το Άγιον και οποιαδήποτε απόφαση, δεν θα έχει τα πρέποντα αποτελέσματα.

  Δια να υπάρξει σοβαρό και ωφέλιμο αποτέλεσμα από μια κληρικολαϊκή, πρέπει να υπάρξει πνεύμα θυσίας. Πας Χριστιανός ανήκων δια του Αγίου Βαπτίσματος εις το νέο τούτο, ιερατικόν γένος, οφείλει να, προσφέρει εαυτόν “θυσίαν ζώσαν, άγίαν, ευάρεστον τω Θεώ” (Ρωμ. ΙΒ 1).

  Δηλαδή το πνεύμα αυτό της θυσίας είναι επιβεβλημένου καθήκον, όχι μόνον των λαϊκών, αλλά και των κληρικών και πολλώ μάλλον των Επισκόπων.

  Τότε μπορεί να γίνουν και να καρποφορήσουν οι κληρικολαϊκές Συνελεύσεις.

  Όταν υπάρχει οιουδήποτε είδους ιδιοτέλεια. από τους υπευθύνους των κληρικολαϊκών Συνελεύσεων, συνήθως απομονώνοντα  τεχνηέντως οι υγιείς δυνάμεις και πολλάκις συκοφαντούνται συγχρόνως, προς σκανδαλισμό των πιστών, οι οποίοι τελικά αδιαφορούν δια την Ενορία- Εκκλησία και προσπαθούν να βρουν υποκατάστατο.

  Όμως είναι ανάγκη, είναι θέλημα Θεού, οι υγιείς δυνάμεις, όχι μόνον να μην απογοητευτούν, άλλα να δράσουν δημιουργικά, διά την αναγέννηση της Ενορίας - Εκκλησίας, μακριά από κάθε αλαζονεία. Ν’ αντισταθούν με δυναμική ταπείνωση, σε κάθε κοσμικό τρόπο της διοικήσεως της Ενορίας - Εκκλησίας.

  «Το έργο των λαϊκών δεν μπορεί να περιορίζεται στα Εκκλησιαστικά Συμβούλια τα κατηχητικά ή τα φιλόπτωχα ταμεία» και μάλιστα όταν η συμμετοχή είναι παθητική χωρίς “θυμό”, χωρίς “νεύρο ψυχής” χωρίς πνεύμα θυσίας.

  Όμως όλα αυτά δεν επιβάλλονται δια διαταγών, ούτε προωθούντα με αμοιβές, ούτε καρποφορούν με κοσμικά επικοινωνιακά συνθήματα, έστω και αν εισπράττουν κάποια περιπτωσιακά χειροκροτήματα.

  Χρειάζεται ο ηγέτης να βιώνει την παρουσία του Θεού, να είναι όργανο του Πανάγιου Πνεύματος, δια να εμπνέει τον λαό του Θεού και να τον προφυλάσση από τας παγίδας του Διαβόλου.

  Το ότι η υπόθεση των κληρικολαϊκών Συνελεύσεων δεν είναι εύκολη υπόθεση δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προσπαθήσομε.

  Την κύρια ευθύνη την έχουν οι εκάστοτε Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες, οι οποίοι είναι ανάγκη να τολμήσουν, αφού πρώτα επιμελώς προετοιμάσουν τους πιστούς και εάν χρειασθεί να θυσιάσουν και κάτι εκ των κοσμικών “κεκτημένων”.

  Δεν είναι όμως μικροτέρα η ευθύνη των λοιπών κληρικών και λαϊκών, οι όποίοι πρέπει να συνεργασθούν μετά των Επισκόπων δια την αναγέννηση της Ενορίας- Εκκλησίας, με την διοργάνωση και των κληρικολαϊκών Συνελεύσεων με πνεύμα θυσίας.

  Κυρίως πρέπει να προτείνουν, χωρίς δισταγμό τα δέοντα στους επισκόπους, αψηφώντας κάθε κοσμικό απόκτημα και κάθε είδους δυσμένεια.

  «Ο δυναμισμός των λαϊκών αποτελεί την συνέχεια και το αύριο της ενορίας. Χρειαζόμαστε τα οράματα των λαϊκών για μια ζωντανή Εκκλησία. Η συμμετοχή του λαού στη λατρεία, στην κατανόηση των δρωμένων, εντός και εκτός του ναού, η ανασυγκρότηση της ενορίας η ευχαριστιακή κατανόηση των διακονημάτων μας. η σημαντική θέση της γυναίκας στην Εκκλησία κ.ά. αποτελούν μέρος του έργου της κάθε ενορίας, που πρέπει να ιεραρχηθούν σε κάθε Μητρόπολι, μέσω των κληρικολαϊκών Συνελεύσεων... Η εκκλησία κομίζει ένα νέο τρόπο ύπαρξης... μαζί κλήρος και λαός πρέπει να εργασθούμε, να ξεπεράσομε τι ς διάφορες δυσκολίες... ζητώντας το έλεος του) Θεού..».

 

(Τα εντός εισαγωγικών κείμενα έχουν ληφθεί αυτούσια από τα αναφερόμενα έγγραφα). 

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ», ΠΑΤΡΑ, ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

 

Κορυφή