«ΠαλιÜ πÞγαινα κÜθε ΠαρασκευÞ στην εκκλησßα για τοýς Χαιρετισμοýς. Δεν το Ýκανα απü θρησκευτικü καθÞκον. ΑλλÜ για λüγους αισθητικÞς, πρωτßστως. Μου Üρεσαν οι Χαιρετισμοß. Τα υπÝροχα ποιÞματα, οι εξαßσιες μελωδßες, οι ωραßες φωνÝς των ψαλτÜδων. Μου Üρεσε και ü κüσμος. Που Üναβε με ευλÜβεια το κερß του, προσευχüταν ταπεινÜ και παρακολουθοýσε την ακολουθßα με κατÜνυξη...
ΠροχθÝς üμως, πÜλι ξαφνικÜ (...) αποφÜσισα να ξαναπÜω στην εκκλησßα. ΔιÜλεξα την Αγßα Αικατερßνη, στην ΙΙλÜκα...
Με το ποý μπÞκα Ýμεινα Ýκπληκτος: δεν Ýπεφτε καρφßτσα! Κι üλο ερχüντουσαν κι Üλλοι Üνθρωποι, üσο περνοýσε η þρα! Μεσüκοποι, γÝροντες, αλλÜ και νÝοι και αλλοδαποß! ΔεκÜδες αλλοδαποß! ΘÝλω να μιλÞσω για τους νÝους? Þταν πολλοß. Χωρßς κοστοýμια. Με μακριÜ μαλλιÜ, με σκουλαρßκια, με στρατιωτικÜ αμπÝχονα,μÝ δερμÜτινα μπουφÜν, με μπüτες. ΠολλÝς Þταν και οι νÝες. Κι αυτÝς ντυμÝνες, üπως τα περισσüτερα κορßτσια του καιροý μας...
ΚατÜ τις 9, βγÞκα στο προαýλιο για να πÜρω λßγο αÝρα. ¸κανε ψüφο! Παρ’ üλα αυτÜ, Üκουγαν την ακολουθßα, κουκουλωμÝνοι στα πανωφüρια τους, τουλÜχιστον 50 Üνθρωποι! Κανεßς δεν κÜπνιζε. Κανεßς δεν Ýπιανε κουβÝντα με το διπλανü του. ¼λοι Þταν απορροφημÝνοι απü τις ουρÜνιες μελωδßες, ποý ‘ρχονταν απü μÝσα!
ΚÜποια στιγμÞ, οι ψυχÝς üλων μας, γÝμισαν Üπü το “ΤÞ ýπερμÜχω”. ¸νας Üνδρας με μοýσι, γýρω στÜ 28-30 Þρθε πρoς τo μÝρος μου. Μιλοýσε τσÜτρα - πÜτρα τÜ ελληνικÜ. Με ρþτησε: “Ποιο εßναι αυτü το τραγοýδι;” Του εßπα. ΣÞκωσε τα χÝρια του ψηλÜ, üπως κÜνουν οß φßλαθλοι, üταν η ομÜδα τους βÜζει γκüλ. “Καταπληκτικü!” ψιθýρισε. Καß τα μÜτια του Ýλαμπαν απü ευδαιμονßα».
ΛευτÝρη Παπαδüπουλου,
στην εφημερßδα «ΝÝα», 22.3.1999
«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ» ΠÜτρα ΦεβρουÜριος 2010
