ΛÝγει η αγßα ΓραφÞ üτι üλοι οι Üνθρωποι θ’ αναστηθοýν σωματικÜ κατÜ την Β?Παρουσßα του Χριστοý. Η ανÜσταση üμως των ανθρþπων που πιστεýουν στον αληθινü Θεü πρÝπει να εßναι διπλÞ· ψυχικÞ πρþτα και μετÜ σωματικÞ. Γιατß διπλüς Þταν ο θÜνατος· ψυχικüς και σωματικüς. Πρþτα πÝθανε ο ΑδÜμ ψυχικÜ, üταν παρÝβη την εντολÞ του Θεοý, και μετÜ απü πολλÜ χρüνια πÝθανε και σωματικÜ. Συνεπþς και εμεßς πρÝπει πρþτα ν’ αναστηθοýμε ψυχικÜ διÜ της μετÜνοιας, þστε ν’αναστηθοýμε μετÜ και σωματικÜ εις «ανÜσταση ζωÞς» και üχι εις «ανÜσταση κρßσεως» (Ιω. 5,29).
Στον Χριστü Ýνας θÜνατος συνÝβη· ο σωματικüς. Κι αυτüς Ýγινε για το χατßρι μας. Στο Χριστü Ýνας Þταν ο θÜνατος, γιατß δεν αμÜρτησε. ΑλλÜ κι αυτüς ο Ýνας ο θÜνατος Ýγινε για μας. Εμεßς üμως που αμαρτÞσαμε διπλÜ, πρÝπει να Ýχουμε και διπλÞ ανÜσταση.
¼ταν λÝμε üτι πÝθανε ο ΑδÜμ ψυχικÜ Þ üτι πεθαßνουμε ψυχικÜ εμεßς, μÞ νομßσουμε üτι πεθαßνει η ψυχÞ, γιατß αυτÞ επειδÞ το θÝλει ο Θεüς εßναι αθÜνατη. ΘÜνατος της ψυχÞς εßναι η αμαρτßα και η αιþνια κüλαση. Γι’ αυτü λÝγει ο Χριστüς· «Μη φοβηθεßτε απü εκεßνους που θανατþνουν το σþμα, αλλÜ δεν μποροýν να θανατþσουν την ψυχÞ. Να φοβηθεßτε üμως περισσüτερο εκεßνον που μπορεß να ρßξει στην κüλαση και την ψυχÞ και το σþμα» (Ματθ. 10,28). Και αυτü που χÜνεται βÝβαια (στην κüλαση) υπÜρχει, αλλÜ εßναι μακριÜ απü το βλÝμμα (τη χÜρη) του Θεοý.
ΛÝγει η ΓραφÞ για τον ΚÜιν üτι μετÜ το φüνο που διÝπραξε και δεν θÝλησε να μετανοÞσει και να ζητÞσει συγγνþμη απü το Θεü «εξÞλθε δε ΚÜιν απü προσþπου του Θεοý και þκησεν εν γη Ναιδ κατÝναντι ΕδÝμ (Γεν. 4,16). ¸φυγε δηλαδÞ ο ΚÜιν απü την χþρα που εξουσßαζε ο Θεüς, που αναμιγνυüταν στη ζωÞ των ανθρþπων –ασχÝτως που τους Ýδιωξε απü τον παρÜδεισο– και που παρεßχε τη χÜρη και την ευλογßα του, ακüμη και μετÜ την πτþση. ΠÞγε να ζÞσει μακριÜ απü το βλÝμμα του Θεοý! Να η κüλαση. Ο ΚÜιν δεν χÜνεται βιολογικÜ υπαρξιακÜ αλλÜ πνευματικÜ. ΧÜνει τη σýνδεση και την επαφÞ με το Θεü. Το ßδιο Ýγινε με τον Ησαý, με τον Üσωτο υιü· το ßδιο γßνεται με τον κÜθε αμαρτωλü και η κατÜσταση αυτÞ συνεχßζεται και μετÜ θÜνατον αιωνßως.
Απü αυτüν τον πνευματικü θÜνατο μας απομακρýνει μüνο η μετÜνοια. Ας θυμηθοýμε τον ΠÝτρο και τον Ιοýδα. Και οι δýο απüστολοι· και οι δýο προδþσανε τον Χριστü· ο Ýνας μετανüησε και σþθηκε, ο Üλλος Ýμεινε αμετανüητος και αυτοκτüνησε. Ας θυμηθοýμε τους δýο ληστÝς δßπλα στο σταυρü του Χριστοý· ο Ýνας ομολογεß την ενοχÞ του και τη πßστη του στην αθωüτητα του Χριστοý üπως και το θεανθρþπινο της υποστÜσεþς του και σþζεται, ο Üλλος παραμÝνει στην απιστßα και στην κακßα των Ιουδαßων και χÜνεται.
Η μετÜνοια Þταν απü την αρχÞ μÝσα στο σχÝδιο του Θεοý, Üσχετα που δεν την ανακοßνωσε φανερÜ ο Θεüς στον Üνθρωπο. ¼ποιος διαβÜζει προσεκτικÜ την διÞγηση της ΓÝνεσεως το αντιλαμβÜνεται αυτü. Ο Θεüς Ýδωσε στον Üνθρωπο μÝσα στον παρÜδεισο μια εντολÞ, μßα Üσκηση, Ýνα γýμνασμα. Να μη φÜει απü το δÝνδρο της γνþσεως του καλοý και του κακοý. Το Ýκανε αυτü διüτι χωρßς Üσκηση ο Üνθρωπος θα σÜπιζε. Ο Üνθρωπος δεν δÝχθηκε το γýμνασμα? αρνÞθηκε την προπüνηση του Θεοý και προτßμησε τη συμβουλÞ του διαβüλου να κÜνει το αντßθετο. Ο Θεüς üμως εßχε Ýτοιμο και γι’ αυτÞ τη περßπτωση το φÜρμακο. Εßχε προνοÞσει για τη θεραπεßα, σε περßπτωση που δεν θα εκτελοýσαν την εντολÞ του και τον παρÜκουγαν. Και γι’ αυτü ρωτÜ τον ΑδÜμ «που εßσαι;»· για να τον βοηθÞσει να ομολογÞσει το λÜθος του και να ζητÞσει συγγνþμη. Και κεßνος απαντÜ üτι κρýφτηκε, γιατß εßναι γυμνüς και ντρÝπεται. Ποιος σου εßπε üτι εßσαι γυμνüς ξαναρωτÜ ο Θεüς, συνεχßζοντας την προσπÜθειÜ του να τον φÝρει σε συναßσθηση της αμαρτßας του και σε εκζÞτηση του θεßου ελÝους. ΜÞπως Ýφαγες απü το δÝνδρο της γνþσεως του καλοý και του κακοý; Και τüτε ο ΑδÜμ αντß να ομολογÞσει την ενοχÞ του και να ζητÞσει συγγνþμη, εκεßνος επÝρριψε την ευθýνη στο Θεü. Η γυνÞ που μου Ýδωσες με παρÝσυρε εßπε ο ΑδÜμ. Τüτε ο Θεüς ρþτησε την Εýα γιατß ενÞργησε Ýτσι και η Εýα απÜντησε üτι την παρÝσυρε ο üφις, που εξυπακοýεται δημιοýργησε ο Θεüς και συνεπþς η ευθýνη πÝφτει σε Εκεßνον.
Ο Θεüς, üταν εßδε üχι μüνο να μη παραδÝχονται το σφÜλμα τους αλλÜ επιπλÝον και να τον κατηγοροýν γι’ αυτü, τους εξüρισε απü τον παρÜδεισο. ΕξοριστÞκαμε απü τον παρÜδεισο, üχι απλþς γιατß δεν ακοýσαμε και δεν πιστÝψαμε το Θεü, üχι γιατß δεν νηστÝψαμε, αλλÜ γιατß δεν μετανοÞσαμε. ΑρνηθÞκαμε την θεραπεßα που Ýδωσε ο μεγÜλος γιατρüς. Και Ýνας Üρρωστος, που αρνεßται την θεραπεßα που του προτεßνουν, δεν ωφελεß να κÜθεται στο νοσοκομεßο που λÝγεται Εκκλησßα. Ας μη επαναλÜβουμε το λÜθος των προπατüρων μας. Ας μετανοÞσουμε για ν’ αναστηθοýμε εις «ανÜσταση ζωÞς» και üχι εις «ανÜσταση κρßσεως».
ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
www.pmeletios.com
