ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β´ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Εβρ. 1, 10 – 2, 3

Διαβάζοντας κάποιος την αρχή του σημερινού Αποστολικού Αναγνώσματος, θα θυμηθεί το βιβλίο του Ιώβ, όταν εκείνος άρχισε να αναρωτιέται γιατί του συμβαίνουν τόσα κακά και ο Θεός του απάντησε:

“Ποιος είσ' εσύ,
που τα δικά μου σχέδια αμφισβητείς;
Γιατί μιλάς για πράγματα
που δεν καταλαβαίνεις;
Σαν άντρας τώρα, ετοιμάσου, εμπρός!
Εγώ θα σε ρωτάω
κι εσύ θα μου αποκρίνεσαι:
Πού ήσουν εσύ, όταν εγώ θεμελίωνα τη γη;
Πες μου το, αν το γνωρίζεις.
Ξέρεις ποιος όρισε τις διαστάσεις της;
Ποιος τέντωσε σκοινί
να τη μετρήσει;
Πάνω σε τι στηρίγματα
μπήκαν τα θεμέλιά της
ή ποιος της τοποθέτησε το γωνιακό λιθάρι;
Τότε όλα τ' άστρα της αυγής
μαζί τραγούδαγαν,
και σκόρπιζαν κραυγές χαράς
όλα τα ουράνια όντα”.

Αξίζει να διαβάσει κανείς ολόκληρο το βιβλίο του Ιώβ, μα τα κεφάλαια 38 – 41 θα κάνουν σίγουρα τον κάθε αναγνώστη να ανατριχιάσει ακούγοντας τον Κύριο να μιλάει, διότι εκεί θα καταλάβει την παντοδυναμία του Θεού και την ατελείωτη σοφία του η οποία είναι τόσο μεγαλύτερη από την δική μας, που αν μπορούμε να δεχτούμε το γεγονός ότι δεν είμαστε ικανοί να καταλαβαίνουμε το κάθε τι που κάνει ή που επιτρέπει ο Θεός, θα μπορέσουμε τουλάχιστον να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη σε Αυτόν. Όπως ένα μικρό παιδί που εμπιστεύεται τον πατέρα του, χωρίς να καταλαβαίνει το πώς και το γιατί.

Κάπως έτσι λοιπόν, αρχίζει και το σημερινό μας Αποστολικό ανάγνωσμα, μόνο που δεν μιλάει ο Θεός στον Απόστολο Παύλο, αλλά ο Απόστολος μιλάει στους Εβραίους διά του Αγίου Πνεύματος και λέει για τον Κύριο:

“Εσύ Κύριε στην αρχή θεμελίωσες την γη και οι ουρανοί είναι έργα των χεριών σου”.
Είναι σαν να λέει: Δεν καταλαβαίνω πώς θεμελίωσες την γη, Κύριε, ούτε καταλαβαίνω πώς έφτιαξες τους ουρανούς, αλλά αυτό δεν πειράζει, σημασία έχει ότι εσύ γνωρίζεις και ότι εγώ πιστεύω και γνωρίζω ότι είναι δικά σου έργα.

Στην συνέχεια διαβάζουμε ότι ο Θεός είναι αμετάβλητος. Δεν αλλάζει ποτέ. Γράφει ο Απόστολος:
“Εσύ όμως είσαι ο ίδιος και τα έτη σου δεν πρόκειται να τελειώσουν ποτέ”. Μόνο ο Θεός είναι αμετάβλητος, όλα τα άλλα αλλάζουν. Η γη και ο ουρανός μπορεί να καταστραφούν, λέει ο Παύλος, θα παλιώσουν όπως παλιώνουν τα ρούχα και όπως αλλάζουμε τα ρούχα, έτσι και ο Κύριος θα αλλάξει την Κτίση. Ο Θεός είναι Παντοδύναμος και ακριβώς αυτό μας λέει ο Απόστολος εδώ.
Πρέπει να έχουμε υπόψιν μας, ότι ο Παύλος απευθύνεται στους ομοεθνείς του Χριστιανούς, οι οποίοι σίγουρα αντιμετώπιζαν προβλήματα και διωγμούς λόγω της πίστεώς τους.

Παρακάτω ο Απόστολος κάνει ένα τολμηρό για τους Εβραίους βήμα: ξεχωρίζει τον Χριστό ανάμεσα σε όλη την Κτίση. Οι Εβραίοι όχι μόνο δεν πίστευαν στον Χριστό σαν Μεσσία, αλλά φυσικά δεν θα αποδεχόταν με τίποτα ότι είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Και ακριβώς εδώ ο Παύλος λέει:
“Σε ποιον από τους αγγέλους είπε ποτέ ο Θεός: Κάθισε στα δεξιά μου, μέχρι να κάνω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου;”. Σε κανέναν. Μόνο στον Κύριό μας. Και συνεχίζει και ρωτάει για τους αγγέλους: “Δεν είναι όλοι πνεύματα που υπηρετούν και αποστέλλονται για χάρη εκείνων πού πρόκειται να κληρονομήσουν την σωτηρία;” Ξεχωρίζει εδώ τον Χριστό από τους αγγέλους. Αυτά να τα βλέπουν οι διάφοροι αιρετικοί και κακόδοξοι της εποχής μας, οι “Αρειανοί” της εποχής μας, που δεν πιστεύουν στην Θεότητα του Χριστού και κηρύττουν ότι είναι απλά ένα πλάσμα του Θεού, ένας άγγελος, έστω και αρχάγγελος του Θεού. Δεν τα βλέπουν όμως.

Συνεχίζει ο Παύλος και λέει: “Αν ο λόγος, που κηρύχτηκε μέσω αγγέλων, είχε κύρος και κάθε παράβαση είχε ως συνέπεια την δίκαια ανταπόδοση, πώς θα ξεφύγουμε εμείς, εάν δείξουμε αμέλεια για μια τόσο μεγάλη σωτηρία;” Και ποια είναι η τόσο μεγάλη σωτηρία; Είναι ο Κύριός μας, ο Χριστός μας, ο λόγος του Χριστού μας! Είναι η σάρκα και το αίμα του Κυρίου μας! Αυτή η σωτηρία, λέει ο Απόστολος, άρχισε να κηρύττεται και τώρα επιβεβαιώνεται από εκείνους που την άκουσαν. Πώς επιβεβαιώνεται; Με την ζωή μας, με την εν Χριστώ ζωή μας, με την αλλαγή της ζωής μας από τότε που ακούσαμε το χαρούμενο μήνυμα του Κυρίου μας που λέει: “Εγώ χτυπώ την πόρτα. Όποιος μου ανοίξει, θα μπω, και θα φάω μαζί του και αυτός μαζί μου”. Αυτός είναι ο Κύριός μας, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, που κατέβηκε για εμάς και έλαβε ανθρώπινο σώμα, που χτυπάει κάθε μέρα την πόρτα μας για να ζήσουμε αιωνίως στο πλευρό του.

Ένα πράγμα όμως αδελφοί ας μην το ξεχνούμε: Ο Κύριος χτυπάει την πόρτα, δεν την σπάει. Το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να του ανοίξουμε, διότι αν και παντοδύναμος, σέβεται την ελεύθερη βούλησή μας. Δεν μας αναγκάζει να κάνουμε κάτι. Είναι αποκλειστικά στο χέρι μας και να είμαστε σίγουροι ότι αν θέλουμε πραγματικά την σωτηρία μας, θα την έχουμε. Το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να του ανοίξουμε την πόρτα και να εμπιστευτούμε την ύπαρξή μας
στην Παντοδυναμία του. Τίποτα άλλο.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ